یعنی چه
این واژه در اصل همان «اقبال» است که به معنای روی آوردن دولت و حشمت، خوشبختی، طالع نیکو و رونق گرفتن کارها به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این کلمه دقیقاً همانند واژه اقبال است که با کسر همزه آغاز شده و سکون قاف و لام تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه با همین املای خاص ۵ حرف دارد و معمولاً به عنوان معادل طالع، بخت یا شانس آورده میشود.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، میتوان از واژههای مرتبط با شانس و موفقیت استفاده کرد.
به عربی
ریشه اصلی این کلمه عربی است و در این زبان نیز به معنای پیشآمدن خیر و بهرهمندی به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی معادلهای اصیلی مانند بهروزی، نیکبختی، سعادت، دولت و طالع برای این مفهوم استفاده میشود.
در قرآن
خود واژه «اقبال» در متن قرآن نیست؛ ولی افعال مشتق از ریشه (ق ب ل) مانند آیه ۲۷ سوره صافات («فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ») به معنی روی آوردن بارها استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، اقبال نماد رو آوردن روزگار خوش است و معمولاً با سایه پرنده افسانهای «هما» یا باز شدن درهای رحمت بازشناسی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اق بآل
واژه «اق بآل» در واقع شکل دیگری از نگارش یا خطای تایپی واژه معروف «اقبال» است. این کلمه از ریشه عربی (ق ب ل) و مصدر باب افعال است که در زبانهای فارسی، ترکی و اردو به طور گسترده به معنای خوشبختی، شانس، طالع نیکو و رونق یافتن امور زندگی به کار میرود.
در فرهنگ و ادبیات مشرقزمین، اقبال جایگاه ویژهای دارد و متضاد آن واژه «ادبار» به معنی پشت کردنِ روزگار و بدبختی است. همچنین این واژه در نامگذاری اشخاص (مانند علامه اقبال لاهوری) کاربرد فراوانی دارد و در شعر فارسی نماد دگرگونی مثبت سرنوشت است.