یعنی چه
واژهٔ القعدان در زبان عربی به معنای شترهای جوان و چابکی است که به سن مهار شدن رسیدهاند و میتوان از آنها برای سواری، بارکشی یا کار استفاده کرد.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت اَلْقِعْدان (با کسر قاف) یا اَلْقَعْدان (با فتح قاف) تلفظ میشود و فاءالفعل آن ساکن است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به پرسش «شترهای جوان» یا «شتران مهارشده برای سواری» کلمهٔ ۷ حرفی «القعدان» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این دسته از شترها از عباراتی که به سن و کاربرد سواری آنها اشاره دارد استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشهٔ اصیل عربی دارد. در این زبان، به شتر مادهٔ جوان «قَلوص» (جمع: قلائص) و به شتر نر جوان «قَعُود» میگویند که جمع آن «قِعْدان» یا «القعدان» است.
به فارسی
در متون کهن فارسی و اصطلاحات دامداری مناطق جنوبی ایران، القعدان به معنای شترهای جوان، تازه کارآموز و آمادهٔ بارکشی برگردانده میشود.
در قرآن
خود واژهٔ «القعدان» به صورت مستقیم در متن قرآن مجید به کار نرفته است؛ با این حال، مشتقات ریشهٔ آن (ق ع د) مانند «الْقَاعِدُونَ» (آیه ۹۵ سوره نساء) و «قَعِيدٌ» (آیه ۱۷ سوره ق) به چشم میخورند.
نماد چیست
در فرهنگ بادیهنشینی و ادبیات کلاسیک عرب، القعدان برخلاف شترهای پیر و ناتوان یا نوزادان بیتجربه، نماد جوانی، انرژی، بارکشی و آمادگی کامل برای کار و سوارکاری است.
جمعبندی و توضیح کامل القعدان
واژهٔ «القعدان» یک اسم جمع عربی از ریشهٔ «ق ع د» (نشستن) است که مفرد آن «قَعُود» نام دارد. علت این نامگذاری آن است که این شترها به سن و جثهای (بین ۲ تا ۶ سالگی) رسیدهاند که مهار شده و کاملاً آمادهاند تا راکب بر پشت آنها بنشیند یا بر آنها بار بگذارد. این اصطلاح بیشتر در فرهنگ بادیهنشینی، متون کهن و اصطلاحات عشایری جنوب ایران کاربرد دارد.
اگرچه خود این کلمه در قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشهٔ آن بارها در قالب کلماتی نظیر قاعدین یا قعید به کار رفته است. در بازیها و جدول کلمات متقاطع، این واژه به عنوان یک پاسخ ۷ حرفی برای راهنمای «شترهای جوان» یا «شتران مهارشده» شناخته میشود.
در حوزهٔ ادبی و نمادشناسی نیز القعدان نشاندهندهٔ پویایی، توانایی کار و مهار شدن نیروی جوانی است؛ چرا که این حیوانات در بهترین سن بهرهوری برای کاروانها و اهالی بادیه بودهاند.