یعنی چه
این واژه یک ترکیب قرآنی و عربی است (شامل حرف جر «بِـ»، اسم جمع «أفواه» به معنی دهانها و ضمیر «هِم» به معنی آنها) که در زبان و ادبیات مذهبی فارسی به کار میرود و اشاره به گفتار ظاهری، ادعاهای پوچ، نفاق یا تبلیغات بیاساس دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح عربی و قرآنی آن «بِأَفْوَاهِهِمْ» است که در متون فارسی معمولاً به صورت سرهم و بدون همزه یعنی «بافواههم» نوشته میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی و مذهبی مرتبط با عبارت «با دهانهایشان در قرآن» یا «با زبان خودشان».
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن، این عبارت دقیقاً به صورت کلامی یا اشاره به اندام دهان ترجمه میشود تا مفهوم گفتار ظاهری را برساند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ترکیب کنایی شامل مواردی چون «لفظی»، «زبانی»، «صرفاً در حد ادعا» و «بدون پشتوانهٔ قلبی» است. متضاد آن در مفاهیم قرآنی «بِقُلُوبِهِم» (با قلبهایشان/صادقانه) است.
در قرآن
این کلمه دقیقاً ۷ بار در قرآن آمده است؛ از جمله در آیه ۳۲ سوره توبه که میفرماید میخواهند نور خدا را با دهانهای خود (فوت کردن یا تبلیغات دروغین) خاموش کنند که مفسران آن را تصویری کنایی از یک تلاش خندهدار و محال میدانند. همچنین در آیه ۱۶۷ سوره آلعمران به معنای نفاق آمده است: به دهانهای خود چیزی میگویند که در دلهایشان نیست.
نماد چیست
این واژه به عنوان یک نماد مستقل فرهنگی تعریف نشده است، اما در بافت متن تفسیری و بلاغی، نمادی از ادعای گزاف، دورویی و تبلیغات بیاساس دشمنان در مقابل حقیقتِ پایدار است.
جمعبندی و توضیح کامل بافواههم
واژهٔ «بافواههم» یک ترکیب واژگانی و قرآنی عربی است که از ریشه «ف-و-ه» (فوه/فم به معنی دهان) گرفته شده و به صورت مکسر به معنای «با دهانهایشان» است. این کلمه در متون و ادبیات دینی فارسی برای توصیف مفاهیمی مانند نفاق، گفتار بدون عمل و ادعاهای توخالی استفاده میشود.
در کاربرد قرآنی، این واژه کنایهای ظریف از تلاشهای پوچ و بیهوده است؛ مانند کسانی که میخواهند نور عظیمی همچون خورشید را با فوتِ دهان خود خاموش کنند. همچنین برای توصیف منافقانی به کار میرود که اظهارات زبانیشان با باورهای قلبی و درونیشان فرسنگها فاصله دارد.
بنابراین، هرگاه این واژه در ادبیات یا جداول مطرح میشود، اشاره به سخنی دارد که صرفاً لفظی و زبانی است و از باور صادقانه یا قدرتِ واقعی نشئت نمیگیرد.