یعنی چه
واژه بشر به معنای بنیآدم و خلقت مادی انسان است. این کلمه در لغت به ظاهرِ پوست اشاره دارد و از آنجا که پوست بدن انسان برخلاف سایر جانوران از مو یا پشم ضخیم پوشیده نشده و آشکار است، به او بشر میگویند.
تلفظ
این کلمه با فتح حرف اول (ب) و فتح حرف دوم (ش) به صورت بَشَر تلفظ میشود. نباید آن را با بُشْر (با ضمه ب) که به معنی شادمانی و گشادهرویی است اشتباه گرفت.
در جدول
عبارت «بشر چی میشود» دقیقاً دارای ۱۰ حرف است. اگر در جدول کلمات متقاطع به دنبال معادلهای خود کلمه «بشر» باشید، کلماتی مانند انسان، آدمی، آدمیزاد و مردم پاسخهای اصلی هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به مفهوم بشر و نوع انسان از واژههای Human و Humankind استفاده میشود که جنبه زیستی و کلیت جامعه انسانی را در بر میگیرد.
به عربی
واژه بشر خود ریشه عربی دارد و در این زبان به همین صورت یا در کنار واژگانی چون الإنسان برای اشاره به بنیآدم به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی کلماتی مانند آدم، آدمی، آدمیزاد و مردم هستند که به جنس و نوع موجود انسانی اشاره میکنند.
در قرآن
واژه بشر ۳۶ بار در قرآن کریم تکرار شده است. در فرهنگ قرآنی، کلمه بشر معمولاً زمانی به کار میرود که سخن از جنبههای مادی، ملموس، خلقت از گل و محدودیتهای جسمانی انسان است (مانند آیه «إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِنْ طِينٍ»). همچنین این واژه بارها برای تأکید بر این نکته که پیامبران نیز از نظر خلقت جسمانی انسانهایی مانند سایر مردم جامعه بودهاند (إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ)، استفاده شده است تا مقام نبوت از الوهیت تفکیک شود.
نماد چیست
کلمه بشر در اساطیر یا فرهنگ عامه دارای نماد گرافیکی مستقل یا جانوری نیست؛ اما در متون فلسفی و ادبی نمادِ «نوع انسان» و «فانی بودن» است. همچنین در برخی روایات کهن نمادشناسی مذهبی، صورتِ بشر در میان حاملان عرش، به عنوان نمادی از عقل، اندیشه و تدبیر شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بشر چی میشود
واژه «بشر» یک واژه کهن با ریشه عربی (ب-ش-ر) است که در زبان فارسی کاربرد گستردهای دارد. این کلمه در لغت به معنای ظاهر پوست بدن است و علت نامگذاری انسان به این نام، آشکار بودن پوست او برخلاف حیواناتی است که بدنشان با پشم و موی ضخیم پوشانده شده است. کلمه بشر برای مفرد و جمع و همچنین زن و مرد به صورت یکسان به کار میرود و مترادفهای اصلی آن انسان، آدم و مردم هستند.
در حوزه مذهبی و قرآنی، این واژه بیش از ۳۰ بار استفاده شده و تفاوت ظریفی با کلمه «انسان» دارد؛ بشر بیشتر به ابعاد جسمانی، مادی، ساختار خلقت از گل و ویژگیهای طبیعی و زیستی اشاره دارد، در حالی که واژه انسان به جنبههای روحی، اخلاقی و فضایل معنوی میپردازد. یکی از کاربردهای کلیدی آن در قرآن، تأکید بر همجنس بودن پیامبران با مردم جامعه در امور مادی و زیستی است تا جنبه بشری آنها حفظ شود.
در زبانهای دیگر مانند انگلیسی، معادلهای دقیقی چون Human و Humankind برای آن وجود دارد. این کلمه در ادبیات و فلسفه نیز نمادی از کلیت جامعه انسانی، ویژگیهای مشترک نسل آدم و گاهی یادآور محدودیتها و فانی بودن جنس بشر در پهنه هستی است.