یعنی چه
این عبارت یک ترکیب کلامی قرآنی است که از دو جزء «بَشِّرْ» (فعل امر به معنای مژده و بشارت بده) و «عِبادِ» (اسم جمع به معنای بندگان من) تشکیل شده و مفهوم نوید دادن و رساندن خبر خوش به بندگان صالح خداوند را دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَشِّرْ عِبادِ» است. از نظر نحوی، کلمه «عِبادِ» در اصل «عِبادی» (بندگانِ من) بوده که برای زیبایی و تخفیف کلام، حرف «ی» از آخر آن حذف شده و کسره انتهای حرف دال نشانه همان ضمیر مالکیت «من» است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این واژه در جدولهای متقاطع کلمات، عبارت «بشر عباد» است که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت معمولاً به معنای رساندن اخبار خوش و بشارت دادن به بندگان خداوند ترجمه میشود.
به عربی
اصل این عبارت در زبان عربی به صورت ترکیب فعلی و اسمی «فَبَشِّرْ عِبَادِ» است. جزء اول از ریشه ثلاثی مجرد (ب-ش-ر) در باب تفعیل و جزء دوم از ریشه (ع-ب-د) مشتق شده است.
به فارسی
برگردان و معادل دقیق فارسی این عبارت قرآنی «پس بندگان مرا مژده ده» یا «به بندگانم بشارت بده» است که معنای مژدهرسانی به خداپرستان و مؤمنان را میدهد.
در قرآن
این عبارت به صورت ترکیب «فَبَشِّرْ عِبَادِ» تنها یکبار در قرآن و در آیه ۱۷ سوره مبارکه زمر آمده است. این فرمان در سیاق آیاتی است که پاداش و مژده الهی را متعلق به کسانی میداند که از پرستش طاغوت دوری کرده و به سوی خدا بازگشتهاند.
نماد چیست
در فرهنگ و تفاسیر اسلامی، این عبارت نماد امید، رحمت الهی، حق انتخاب و سعه صدر است؛ چرا که خداوند در ادامه آیه، بندگانی را شایسته این مژده میداند که سخنان مختلف را میشنوند و با نیروی عقل و خرد، بهترین آنها را انتخاب و پیروی میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل بشر عباد
عبارت «بشر عباد» بهصورت مستقل یک واژه واحد قاموسی در لغتنامهها نیست، بلکه بخشی از یک فرمان الهی و ترکیب قرآنی به صورت «فَبَشِّرْ عِبادِ» است که در آیات ۱۷ و ۱۸ سوره زمر به کار رفته و به مرور زمان وارد ادبیات و فرهنگ اسلامی فارسیزبانان شده است. این اصطلاح از دو بخش عربی شامل فعل امر «بَشِّرْ» به معنای مژده بده و اسم جمع «عِبادِ» به معنای بندگان من تشکیل شده است.
از نظر معنایی و تفسیری، این عبارت پیامآور پاداش، آرامش و امید برای مؤمنان است. ارزش فرهنگی و معرفتی این عبارت در آن است که به عنوان نمادی برجسته از خردگرایی، آزادی اندیشه و حق انتخاب در نگاه دینی شناخته میشود؛ زیرا خداوند مژده و بشارت خود را به آن دسته از بندگانی اختصاص میدهد که با سعه صدر به تمام آرا و سخنان گوش فرا میدهند و سپس با نیروی عقل، بهترین راه را برمیگزینند.