یعنی چه
این اصطلاح از ترکیب دو واژه عربی «بنی» (جمع ابن به معنی پسران و فرزندان) و «بشر» (به معنی انسان) ساخته شده است و در زبان فارسی برای اشاره به عموم انسانها، بدون در نظر گرفتن نژاد، قومیت یا جنسیت به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت [bany-bashar] است که هر دو بخش آن با فتحةِ حرف اول خوانده میشوند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «بنی بشر» دقیقاً ۶ حرف دارد و معمولاً به عنوان پاسخ برای پرسشهایی نظیر «همه انسانها» یا «فرزندان آدم» مطرح میشود.
به انگلیسی
این واژگان در زبان انگلیسی برای اشاره به کلیت تبار انسان و بشریت استفاده میشوند.
به عربی
در زبان عربی فصیح، ترکیب «بنو البشر» یا واژه واحد «البشر» دقیقاً همین معنای جامعه انسانی را افاده میکند.
به فارسی
برگردانها و معادلهای اصیل فارسی این کلمه شامل واژگانی چون «آدمیان»، «مردم»، «آدمیزاد» و «نسل آدم» است.
در قرآن
در متن قرآن، واژه «بشر» بیشتر برای اشاره به خلقت مادی، پیکر بیولوژیک و جنبه طبیعی انسان (در برابر فرشتگان یا برای تاکید بر بشر بودن پیامبران) به کار رفته است؛ مانند آیه «إِنِّي خَالِقٌ بَشَراً مِنْ طِينٍ». همچنین قرآن برای اشاره به کل نسل انسان، از ترکیب هممعنی «بنیآدم» استفاده کرده است.
جمعبندی و توضیح کامل بنی بشر
واژه «بنیبشر» یک ترکیب اضافه عربی است که به طور گسترده وارد زبان و ادبیات فارسی شده و به معنای فرزندان انسان، تبار آدم و کل جامعه بشری است. ریشه واژه بشر به ظاهر پوست بدن اشاره دارد، چرا که انسان برخلاف سایر جانداران دارای پوستی نمایان است.
این اصطلاح در فرهنگ و ادبیات فارسی، به ویژه در متون اخلاقی و عرفانی، نمادی از وحدت، همبستگی و همسرنوشتی تمامی انسانها فراتر از مرزهای جغرافیایی و نژادی است و قرابت معنایی بسیار نزدیکی با اصطلاح معروف «بنیآدم» دارد.