یعنی چه
این واژه به دو معنی به کار میرود: اول به عنوان اسم مصدر که به شغل و حرفهٔ شراب فروختن (بادهفروشی) اشاره دارد، و دوم به عنوان اسم مکان که به معنی دکان، میخانه یا خراباتی است که در آن شراب خرید و فروش میشود.
تلفц
این کلمه از دو جزء «مِی» (با تلفظ mey به معنی شراب) و «فُروشی» (با تلفظ foruši از مصدر فروختن) ترکیب شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمهٔ «می فروشی» با ۷ حرف است. بسته به تعداد حروف، واژههای میخانه یا شرابفروشی نیز متداول هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بخش شغلی از واژههایی مانند Wine-selling و برای مکان از Wine shop استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی متناسب با مفهوم شغل یا مکان، کلمات متفاوتی استفاده میشود که حانه و خّماره برای مکان رایجترند.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژهٔ Meyhane دقیقاً از زبان فارسی وام گرفته شده و کاربرد فرهنگی کاملاً مشابهی دارد.
به فارسی
واژههای معادل و مترادف اصیل فارسی شامل شرابفروشی و بادهفروشی هستند. در متون کهن و ادبی از تعابیری چون میخانه، خرابات و خّماری نیز استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی فارسی (مانند اشعار حافظ و مولانا)، میفروشی یا میخانه نماد عالم حقایق معنوی و محل کسب عشق و مستی روحانی است. همچنین «پیر میفروش» کنایه از راهنما، مرشد و پیر کامل است که سالک را از عقل مصلحتاندیش رها کرده و به معرفت حقیقی میرساند.
جمعبندی و توضیح کامل می فروشی
واژهٔ «میفروشی» یک اسم مرکب اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب «می» (به معنی شراب) و اسم مصدر «فروشی» ساخته شده است. این کلمه در لغتنامهها هم به معنای شغل و حرفهٔ عرضه کردن شراب در برابر پول آمده و هم به عنوان اسم مکان، به مغازه، میخانه یا خراباتی اشاره دارد که محل تجمع بادهگساران بوده است.
با وجود ظاهر مادی کلمه، این واژه جایگاه بسیار ویژهای در فرهنگ و ادبیات منظوم ایران دارد. در اشعار صوفیانه و عرفانی، شاعران بزرگ برای گریز از زهد ریایی و ظاهرپرستی جامعه، از واژگانی چون میفروشی، میخانه و پیر میفروش بهره میگرفتند تا مفاهیم عمیق معنوی، تجلی عشق الهی و جایگاه مرشد و راهنمای راستین را به تصویر بکشند.
در تقابلهای ادبی، فضای میفروشی معمولاً در برابر «مسجد» یا «خانقاه» قرار میگیرد که نشاندهندهٔ تضاد میان عشق نابِ بیپیرایه با عقل حسابگر و عبادات صوری است. شایان ذکر است که این کلمه صبغهٔ شغلی و مادی در متون دینی (مانند قرآن کریم) ندارد و در قرآن برای اشاره به این مقوله صرفاً از واژه «خمر» استفاده شده است.