یعنی چه
کتاب حضرت داوود به عنوان یک اثر وحیانی، حاوی احکام و شریعت جدیدی نبود، بلکه بیشتر شامل سرودهای ستایشی، ملوانی، دعا و مناجات با پروردگار است. در ادبیات و متون دینی، این کتاب به نام «زبور» شناخته میشود که از نظر لغوی به معنای مکتوب یا نوشته است.
تلفظ
ترکیب اضافه مضاف و مضافالیه که در زبان فارسی با کسرهٔ اضافه بین کلمات خوانده میشود. واژه داوود نیز در متون با دو واو (داوود) یا یک واو (داود) نوشته میشود اما تلفظ آن با واو کشیده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به پرسش «کتاب حضرت داوود»، معمولاً واژه «زبور» مد نظر است که ۴ حرف دارد. همچنین ممکن است از کلمه «مزامیر» یا «مزامیر داوود» نیز استفاده شود.
به انگلیسی
در سنت مسیحی و عبری، به کتاب حضرت داوود «مزامیر» یا همان Psalms گفته میشود که بخش مهمی از عهد عتیق (کتاب مقدس) را تشکیل میدهد.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین و رایجترین برگردان و معادل برای این عبارت، کلمه «زبور» است. همچنین در ادبیات منظوم و منثور فارسی به آن «مزامیر» یا «نامه داوود» نیز گفته شده است.
در قرآن
در قرآن کریم، خداوند در سورههای نساء (آیه ۱۶۳) و اسراء (آیه ۵۵) میفرماید: «وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا» (و به داوود زبور را بخشیدیم). همچنین در سوره انبیاء (آیه ۱۰۵) اشاره شده که در زبور نوشته شده است که در نهایت، زمین را بندگان صالح به ارث خواهند برد.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ اسلامی، کتاب حضرت داوود و خواندن آن نماد بارز زیباترین و خوشترین صدای ممکن است؛ به طوری که اصطلاحات «لحن داوودی» و «صوت زبور» برای توصیف صداهای بسیار دلنشین و تاثیرگذار به کار میروند. این کتاب همزمان نماد مناجات خالصانه با معبود نیز هست.
جمعبندی و توضیح کامل کتاب حضرت داوود
اصطلاح «کتاب حضرت داوود» در زبان و ادبیات فارسی، مستقیماً به کتاب مقدس «زبور» یا همان «مزامیر» اشاره دارد. این اثر برخلاف کتابهایی مانند تورات و انجیل، حاوی شریعت، احکام جدید حقوقی یا حلال و حرام نیست؛ بلکه مجموعهای سراسر ستایش، تمجید از پروردگار، ادعیه و مواعظ اخلاقی است که حضرت داوود (ع) آنها را با صوتی خوش و الحانی دلنشین برای مردم زمزمه میکرده است.
در قرآن کریم از این کتاب با نام صریح «زبور» یاد شده و اصالت آن به عنوان یک کتاب آسمانی تایید گردیده است. ریشه این واژه در زبان عربی به معنای مکتوب و نوشته است، در حالی که در ریشه عبری با مفهوم آواز و سرود ستایشی پیوند دارد. در فرهنگ و ادبیات فارسی، زبور و لحن داوودی همواره جایگاهی نمادین برای نشان دادن اوج زیبایی صدا، نیایشهای عاشقانه و ارتباط عرفانی با خداوند داشتهاند.