یعنی چه
بدبو شدن به معنای تغییر حالت یا فاسد شدن مواد (بهویژه مواد آلی یا آب) است، به گونهای که بو، طعم یا رنگ آنها دگرگون شده و رایحهای کریه، متعفن و آزاردهنده از خود ساطع کنند.
تلفظ
این عبارت ترکیبی از صفت مرکب «بدبو» و فعل ربطی «شدن» است و به صورت روان و بدون تشدید تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ اصلی با توجه به تعداد حروف مشخص میشود. واژههایی مانند گندیدن، تعفن و بو گرفتن نیز به عنوان هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به میزان شدت و نوع ماده، از واژههای متفاوتی برای بیان این حالت استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، واژه «آسن» به طور ویژه برای آب مانداب و تغییر شکل یافته به کار میرود که در قرآن کریم نیز ذکر شده است.
به فارسی
عبارت «بدبو شدن» یک ترکیب فعلی فارسی است. جزء اول آن یعنی «بدبو» از پیشوند «بد» (ریشه در فارسی باستان) و «بو» (ریشه اوستایی baoidi به معنی رایحه) ساخته شده و جزء دوم «شدن» به معنی دگرگون شدن است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرفانی، بدبو شدن یا گندیدگی مجازاً به عنوان نمادی از تباهی جامعه، زوال ارزشهای انسانی، آلودگی به گناه و مال نامشروع به کار میرود که حقیقت باطنی انسان را مکدر و انزجارآور میکند.
جمعبندی و توضیح کامل بدبو شدن
عبارت «بدبو شدن» یک ترکیب فعلی اصیل در زبان فارسی است که از دگرگونی ویژگیهای ظاهری و آلی یک ماده و متمایل شدن آن به سمت فساد و گندیدگی حکایت دارد. این واژه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به تغییر رایحه به حالت کریه و آزاردهنده تعبیر شده است که معمولاً در اثر ماندگی، پوسیدگی یا فعالیت باکتریها رخ میدهد.
از نظر ریشهشناختی، اجزای این کلمه قدمتی دیرینه در زبانهای باستانی ایران دارند؛ به طوری که «بو» از ریشه اوستایی و «شدن» از ریشه پهلوی به معنای تحول و رفتن میآید. در متون دینی و بهویژه در آیه ۱۵ سوره مبارکه محمد (ص)، معادل عربی این مفهوم در قالب واژه «آسن» برای توصیف آبی که به دلیل ماندگاری طولانی هرگز دچار تغییر، بدبویی و تعفن نمیشود، به کار رفته است.
علاوه بر کاربرد مادی و روزمره، این مفهوم در ادبیات کنایی و اخلاقی فارسی جایگاه ویژهای دارد. شاعران و عارفان بارها از تعابیری همچون بو گرفتن یا گندیدن برای به تصویر کشیدن انحطاط اخلاقی، افراط در دنیاپرستی و مال حرام استفاده کردهاند تا زشتی باطنی این امور را به مخاطب یادآور شوند.