یعنی چه
این عبارت اشاره به نوعی پوشش سر سنتی و مذهبی رایج در شبهقاره هند دارد که بهویژه میان پیروان آیین سیک، بزرگان و حاکمان هندی استفاده میشود و در فرهنگ کهن به عنوان بخشی از پوشش رسمی شناخته میشده است.
تلفظ
واژه دستار با فتح دال و سکون سین و تاء ممدود تلفظ میشود و به کلمه هندیان (با کسر هاء و سکون نون) اضافه میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در صورت پرسش از «دستار هندیان»، خودِ عبارت دارای ۱۱ حرف است. همچنین معادلهای کهن آن مانند «شاره» و «چیره» نیز که ۴ حرفی هستند، بسیار پرکاربردند.
به انگلیسی
واژه Turban در زبان انگلیسی خود از ریشه واژه فارسی «دولبند» گرفته شده است و Pugree نام محلی این پوشش در زبانهای شبهقاره است.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این نوع پوشش خاص، از ترکیب توصیفی العمامة الهندية استفاده میشود.
به فارسی
در متون کلاسیک فارسی و لغتنامههای معتبری چون دهخدا، واژههای «شاره» و «چیره» دقیقاً به معنی دستار بزرگ اهل هند که از هندوستان میآوردند، معنی شده است.
نماد چیست
در فرهنگ هندوستان و بهویژه در آیین سیک، این دستار نشانه ایمان، احترام و جایگاه اجتماعی است و در گذشته نیز نشاندهنده طبقه حاکمان و بزرگان بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل دستار هندیان
عبارت «دستار هندیان» یک ترکیب اضافی در زبان فارسی است که به پوشش سر سنتی، بزرگ و منقش مردم هندوستان اشاره دارد. واژه «دستار» خود ریشه در زبان فارسی میانه دارد و به معنای پارچهای است که به دور سر پیچیده میشود. در فرهنگنامههای کهن فارسی مانند لغتنامه دهخدا و فرهنگ جهانگیری، برای این نوع پوشش خاصِ هندی از واژگان اختصاصی «شاره» یا «چیره» استفاده شده است که نشاندهنده تعاملات فرهنگی و تجاری دیرینه میان ایران و هند است.
این پوشش سنتی که امروزه در سطح بینالمللی با نامهای Turban یا Pugree شناخته میشود، در فرهنگ شبهقاره هند صرفاً یک لباس ساده نیست، بلکه نمادی از هویت مذهبی، شرف، اصالت و برابری اجتماعی بهویژه در میان پیروان آیین سیک محسوب میشود. در متون ادبیات حماسی فارسی مانند شاهنامه فردوسی نیز هنگام توصیف پادشاهان و بزرگان هندی، به این پوشش سر (شاره هندوی) اشاره شده است.