معنی
در کاربرد محاورهای و امروزی، به حالت سرخوشی، منگی، بیحسی یا کیفیتی گفته میشود که پس از مصرف مواد مخدر، مسکرات یا در اثر یک شادی و وجد شدید به انسان دست میدهد.
یعنی چه
این اصطلاح به معنی قرار داشتن در وضعیت روحی و جسمی خاصی است که فرد در آن احساس لذت، بیخیالی و تسکین فراوان میکند و به نوعی از هوشیاری طبیعی خود فاصله میگیرد.
مترادف
این کلمات نشاندهنده حالات مختلف مستی، شادی شدید و بیخودی هستند که با واژه مورد نظر همپوشانی معنایی دارند.
تلفظ
این واژه در گویش عامیانه به صورت نَعشه (na'she) تلفظ میشود، هرچند ریشه و مکتوب رسمی آن در لغتنامهها غالباً به صورت نَشْئِه تلفظ و نگاشته میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای راهنمای «حالت سرخوشی پس از مستی» یا اصطلاح عامیانه آن، پاسخ معمولاً واژه ۴ حرفی «نعشه» یا شکل دیگر آن «نشئه» است.
به انگلیسی
برای توصیف این حالت در زبان انگلیسی بسته به زمینه متن از کلمات متفاوتی استفاده میشود که رایجترین آنها در فضای محاورهای واژه High است.
به عربی
در زبان عربی واژههای مشتق از ریشه نشو یا سکر برای رساندن این مفهوم و حالت به کار میروند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان حالت مستی یا سرخوشی ملایم از این اصطلاحات استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و اصیل این واژه در زبان فارسی معیار، کلماتی مانند سرخوش، مدهوش و پرکیف است که وضعیت شادمانی بیحد یا بیخودی را بازگو میکنند.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ رسمی جایگاه نمادین خاصی ندارد، اما در فرهنگ عامه و ادبیات اجتماعی نمادی از وضعیت بیخبری، فرار از واقعیتهای تلخ زندگی و پناه بردن به یک شادی یا آرامش موقت و مصنوعی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نعشه
واژه «نعشه» در زبان فارسی امروزی بیشتر به عنوان یک اصطلاح عامیانه و گفتاری به کار میرود که به حالت سرخوشی، منگی و خلسه حاصل از مصرف مواد مخدر یا مسکرات اشاره دارد. از نظر ریشهشناسی، این کلمه صورت تغییریافته یا غلطنویسی واژه عربی «نشئه» (از ریشه نشو یا نشأ به معنی بوی خوش یا آغاز مستی) است که در عرف زبان فارسی تثبیت شده است. این واژه را نباید با کلمه «نعش» به معنی جنازه اشتباه گرفت.
در فرهنگ عامه، این حالت نمایانگر نوعی گسست موقت از واقعیتهای روزمره و فرو رفتن در دنیای بیخیالی است. اگرچه این کلمه در متون رسمی و فاخر ادبی یا قرآنی به این معنا جایگاهی ندارد، اما در مکالمات روزمره و ادبیات رئالیستی و اجتماعی برای توصیف وضعیت جسمی و روحی افرادِ تحت تأثیر مواد یا مسکرات فراوان استفاده میشود.