یعنی چه
اجتداء در لغت به معنای دست نیاز دراز کردن برای دریافت هدیه، بخشش یا کمک مادی از دیگری است. این واژه در متون کهن به مفهوم طلبِ دهش و احسان به کار رفته و با مفهوم تکدی گری و نیازمندی پیوند دارد.
تلفظ
این کلمه بر وزن «اِفتِعال» تلفظ میشود؛ به صورت اِجْ تِ د ا ء.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه ۶ حرفی «اجتداء» یا معادلهای نزدیک آن مانند «استجداء» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی با مضمون گدایی، دریوزگی یا بخششخواهی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، از واژه Begging برای گدایی و از عبارتهای محترمانهتر برای درخواست هدیه استفاده میشود.
به عربی
خود واژه اجتداء ریشه عربی دارد، اما در زبان عربی معاصر و استاندارد، واژه «استجداء» برای این مفهوم بسیار رایجتر و فصیحتر است.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون دریوزگی، گدایی، دست پیش کسی دراز کردن و طلبِ دهش است.
در قرآن
عین لفظ «اجتداء» در متن قرآن وجود ندارد؛ با این حال مفاهیم همسو با آن مانند نهی از رد کردن سائل (درخواستکننده) یا احکام مربوط به فقرا و صدقات در آیات متعدد مطرح شده است.
نماد چیست
این واژه نماد مادی یا تصویر سنتی خاصی ندارد، اما در متون سلوک و عرفان، به عنوان نمادی از دست نیاز بنده به سوی خالق بینیاز و تجلی فقر ذاتی مخلوقات تعبیر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اجتداء
واژه «اجتداء» یک مصدر عربی بر وزن افتعال از ریشه (ج د ی / ج د و) است که در متون کهن و ادبیات کلاسیک فارسی به معنی طلبِ عطا، بخشش خواستن و درخواست احسان به کار رفته است. این کلمه با مفاهیمی چون دریوزگی و تکدیگری پیوند معنایی نزدیکی دارد.
باید توجه داشت که در زبان عربی معیار و ساختارهای لغوی پرکاربردتر، واژه «استجداء» پدید آمده از باب استفعال، شهرت و کاربرد بسیار بیشتری برای رساندن مفهوم گدایی دارد؛ از این رو اجتداء در برخی منابع به عنوان صورتی نادر یا هممعنی با استجداء شناخته میشود.
در حل جدولهای کلمات متقاطع، این واژه به عنوان یک کلمه ۶ حرفی با معنای گدایی یا بخششخواهی مطرح میشود و در حوزه تعابیر کنایی و عرفانی نیز میتواند اشارهای به فقر مطلق انسان در برابر غنای الهی باشد.