معنی
توانگر در اصل به کسی گفته میشود که توانا و نیرومند است، اما در کاربرد مجازی و رایج امروز، به شخص ثروتمند، دارا، مالدار و غنی اطلاق میگردد که از تمکن مالی برخوردار است.
یعنی چه
این واژه به معنای داشتن استطاعت، فراوانی در مال و بینیازی است. کسی که توانایی مادی یا معنوی بالایی برای اداره امور خود و دیگران دارد، توانگر نامیده میشود.
مترادف
واژههایی چون ثروتمند، دارا، متمول و غنی دقیقترین همپوشانی معنایی را با این کلمه در حوزه مالی دارند. در متون کهن، واژههای مربوط به قدرت مانند قوی و قادر نیز مترادف آن بودهاند.
متضاد
در تقابل با توانگری، واژههایی قرار میگیرند که بر نداشتن مال یا نداشتن نیرو دلالت میکنند؛ مانند فقیر، درویش، تهیدست و ضعیف.
تلفظ
این واژه به صورت تَوانْگَر (tavāngar) تلفظ میشود. از نظر ساختاری، ترکیب واژهٔ پهلویِ «توان» (قدرت و استطاعت) به همراه پسوند صفتساز «گر» است.
در جدول
پاسخ مستقیم این پرسش در جدول خود واژهٔ «توانگر» با ۶ حرف است. بسته به تعداد حروف مشخصشده در جدول، طراحان ممکن است از معادلهای کوچکتری مانند دارا یا غنی نیز استفاده کنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با لحن متن، واژههای متفاوتی وجود دارد؛ Rich و Wealthy پرکاربردترینها هستند و Affluent لحنی رسمیتر دارد.
به عربی
در زبان عربی، واژهٔ «غنی» دقیقترین معادل برای توانگر است که در ترجمههای کهن قرآن نیز به وفور در برابر این کلمه قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل توانگر
واژهٔ «توانگر» یکی از اصیلترین و کهنترین لغات زبان فارسی است که ریشه در واژهٔ پهلوی «توان» به معنای قدرت و نیرو دارد. اگرچه معنای نخستین و ریشهای آن به داشتن بنیه، زور و استطاعت برمیگردد، اما در سیر تحول زبان فارسی، این معنا به شکل مجازی به «قدرت مالی» نقل مکان کرده و امروزه عمدتاً به عنوان مترادف ثروتمند، دارا و غنی شناخته میشود.
این واژه در ادبیات کلاسیک فارسی، بهویژه در آثار سعدی شیرازی، جایگاه ویژهای دارد و اغلب به عنوان نمادی از تمکن، برکت، فراوانی و صدالبته مسئولیت اجتماعی در قبال دستگیری از بینوایان به کار میرود. در ترجمههای فارسی قرآن کریم نیز واژهٔ توانگر بهترین و رایجترین برابرنهاد برای اسم شریف «الغنی» (بینیاز) و صفت غنا به شمار میآید.