یعنی چه
ملامت در لغت به معنای اظهار نارضایتی، سرکوفت زدن و متوجه کردن خطا به کسی است؛ حالتی که در آن شخص مورد عتاب و انتقاد قرار میگیرد.
مترادف
واژههای فوق همگی در بستر زبان فارسی برای رساندن مفهوم نکوهش و ملامت به کار میروند.
تلفظ
این واژه به صورت مَلامَت (تلفظ عربی: مَلامَة) با فتح میم و لام خوانده میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه ۵ حرفی «ملامت» معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «سرزنش» یا «نکوهش» استفاده میشود.
به انگلیسی
این کلمات در زبان انگلیسی دقیقترین معادلها برای توصیف عمل سرزنش و ملامت هستند.
به عربی
واژه ملامت خود ریشه عربی دارد و در این زبان از مصدر لوم به کار میرود.
به فارسی
برگردانها و برابرهای اصیل فارسی برای واژه عربی ملامت، کلماتی نظیر سرزنش و نکوهش هستند که دقیقاً همان بار معنایی را منتقل میکنند.
در قرآن
خود واژه «ملامت» به طور مستقیم در قرآن نیست، اما مشتقات ریشه آن (ل و م) بارها ذکر شده است؛ از جمله «النَّفْسِ اللَّوَّامَةِ» (وجدان ملامتگر در سوره قیامت) و «لَوْمَةَ لَائِمٍ» (سرزنشِ سرزنشکننده در سوره مائده) و همچنین گفتار شیطان در سوره ابراهیم که میگوید «فَلَا تَلُومُونِي وَلُومُوا أَنْفُسَكُمْ» (مرا ملامت نکنید بلکه خود را ملامت کنید).
جمعبندی و توضیح کامل ملامت
واژه «ملامت» ریشهای عربی دارد و در زبان فارسی به معنای سرزنش، توبیخ و نکوهش رفتار یا گفتار یک فرد به کار میرود. این کلمه در ادبیات و فرهنگ اسلامی نیز جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که مشتقات آن در قرآن کریم برای توصیف وجدان بیدار انسانی (نفس لوامه) یا ایستادگی مؤمنان در برابر قضاوتهای نادرست اجتماعی استفاده شده است.
در تاریخ تصوف و عرفان اسلامی، ملامت مبنای شکلگیری مکتبی به نام «ملامتیه» شد. پیروان این دیدگاه با بیاعتنایی کامل به قضاوت و نگاه مردم، عمداً رفتارهایی انجام میدادند که در ظاهر مورد ملامت جامعه قرار گیرند؛ هدف آنها از این کار، مبارزه با ریاکاری، کسب اخلاص مفرط و فرار از غرور و خودپسندی بود.