معنی
«ستود» سوم شخص مفرد زمان گذشته (ماضی ساده) از مصدر «ستودن» است. این واژه به معنای توصیف کردن، بیان کردن محاسن، نیکیها و زیباییهای کسی یا چیزی همراه با تکریم و تعظیم است.
یعنی چه
وقتی کسی دیگری را میستاید یا او را ستود، یعنی رفتار، کردار یا صفات اخلاقی و والای او را مورد تحسین و تمجید قرار داده و از او به نیکی یاد کرده است.
مترادف
متضاد
هم خانواده
تلفظ
این واژه به صورت سُتود (با ضمه روی حرف سین و تلفظ کشیده واو و دال ساکن) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «ستایش کرد»، «مدح کرد» یا «تحسین کرد»، واژه ۴ حرفی «ستود» به کار میرود.
به انگلیسی
به فارسی
این واژه خود یک واژه اصیل و کهن فارسی است و برگردان یا معادل ساده آن در زبان فارسی امروز همان «ستایش کرد» یا «تحسین کرد» است.
نماد چیست
واژه «ستود» و مفهوم ستایشگری در فرهنگ و ادبیات عرفانی ایران، نماد شکرگزاری، حقشناسی و خضوع در برابر امر متعالی و زیباییهای ممدوح است. در اساطیر ایران باستان نیز ستایشِ پاکیها و امشاسپندان نمادی از تلاش برای بقای نیکی و راستی در جهان به شمار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل ستود
واژه «ستود» یکی از اصیلترین و کهنترین افعال در زبان فارسی است که ریشه در زبان پهلوی (stutan) و اوستایی (-stu) دارد. این کلمه به معنای توصیف محاسن، مدح، تمجید و تحسین کردن است و به عنوان فعل ماضی ساده، نشاندهنده عملی است که در گذشته برای بزرگداشت و ارج نهادن به ویژگیهای نیکوی کسی یا چیزی انجام شده است.
اگرچه خود این واژه فارسی در متن قرآن کریم نیامده است، اما از نظر مفهومی کاملاً با مفاهیم والای دینی مانند «حمد»، «ثنا» و «تسبیح» همپوشانی دارد؛ به طوری که ریشههای عربی معادل آن نظیر «حَمِدَ» (ستایش کرد) و نامهای مبارکی چون «محمد» و «احمد» (بسیار ستوده شده) بارها در متون اسلامی تکرار شدهاند.
در ادبیات فارسی و فرهنگ عامه، ستودن همواره بار معنایی مثبت و مقدسی داشته و معمولاً برای ابراز شکرگزاری به درگاه خداوند، تجلیل از پهلوانان و قهرمانان اساطیری، و همچنین بزرگداشت صفات اخلاقی و انسانی به کار میرود و نمادی از حقشناسی و زیباییشناسی است.