یعنی چه
این اصطلاح یک ترکیب وصفی و ادبی در زبان فارسی است که به فردی اشاره دارد که دارای روحیهای لطیف، اخلاقی پاک و معنوی، و دور از آلودگیهای مادی و اخلاقی باشد؛ کسی که رفتارش شبیه به فرشتگان است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «مَلَک» (به فتح م و ل به معنی فرشته) و «مَشْرَب» (به فتح م و ر، و سکون ش به معنی طبع و اخلاق) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع پاسخ این کلمه معمولاً ۷ حرفی است و به عنوان راهنما از عباراتی چون «فرشتهخو» یا «پاکسرشت» استفاده میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این ترکیب ادبی در زبان انگلیسی از واژگانی که به صفات فرشتگان و پاکی قلب اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
گرچه اجزای این واژه عربی هستند، اما ترکیب آن ساختاری فارسی-ادبی دارد و در عربی معادلهای فوق برای آن به کار میرود.
به فارسی
برگردانها و واژههای جایگزین خالص فارسی برای این اصطلاح شامل کلماتی مانند فرشتهخو، پاکزاد، نیکسرشت، پاکطینت و خوشقلب است که همگی بار معنایی مثبت و اخلاقی دارند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و سترگ فارسی، ملکمشرب بودن نمادی است از دوری از مادیگرایی، رسیدن به کمال اخلاقی، و داشتن خصلتهای انسانی والا که انسان را به مرتبه فرشتگان نزدیک میکند.
جمعبندی و توضیح کامل ملک مشرب
واژه «ملکمشرب» یک ترکیب وصفی و اصطلاح ادبی در زبان فارسی است که از کنار هم قرار گرفتن دو کلمه عربی «مَلَک» (فرشته) و «مَشْرَب» (طبع و گرایش) ساخته شده است. این اصطلاح به صورت یک مدخل مستقل و رایج در لغتنامههای کلاسیک قدیم ثبت نشده، اما به عنوان یک صفت ترکیبی و غنی در شعر و متون کهن به کار رفته است. معنی اصطلاحی آن اشاره به فردی دارد که دارای سرشت معصوم، نیکخواه و پاک همچون فرشتگان است.
از نظر ساختاری، این کلمه قرابت معنایی نزدیکی با واژههایی چون فرشتهخو و ملکصفت دارد و در نقطهی مقابل صفاتی مانند دیوصفت یا شیطانصفت قرار میگیرد. در متون عرفانی، ملکمشرب بودن نمادی از لطافت روح، دوری از رذایل اخلاقی و رسیدن به صفا و معنویت باطنی است که شاعران برای ستایش ممدوحان یا شخصیتهای وارسته از آن بهره میبردهاند.