معنی
«ظهور» در لغت به معنای آشکار شدن، پدیدار شدن، رونمایی و جلوه کردن است. این واژه زمانی به کار میرود که چیزی از حالت خفاء و پنهانی خارج شده و در برابر دیدگان قرار گیرد یا وجودش بر همگان آشکار شود.
یعنی چه
عبارت «ظهور» یعنی آشکار شدن یک امر، یک حقیقت یا یک شخص پس از آنکه مدتی پوشیده و ناپیدا بوده است. در اصطلاحات مذهبی و کلامی نیز به معنای پایان دوره غیبت حضرت مهدی (عج)، خروج ایشان و آغاز حکومت جهانی دادگسترانه است.
مترادف
واژههای فوق در متون مختلف میتوانند به عنوان جایگزین معنایی کلمه ظهور استفاده شوند.
متضاد
این کلمات مفاهیمی را میرسانند که دقیقاً در نقطه مقابل پدیدار شدن و آشکار شدن قرار دارند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سه حرفی (ظ هـ ر) مشتق شدهاند و با مفهوم آشکار بودن یا پشت پیوند دارند.
ریشه
این واژه مصدر عربی بر وزن «فُعول» است که از ریشه سه حرفی (ظ هـ ر) مشتق شده است. معنای اصلی و اولیه این ریشه «پشت» (در برابر شکم و بطن) است که مجازاً به مفاهیمی همچون نیرو گرفتن، بالا آمدن و آشکار شدن تغییر یافته است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «آشکار شدن»، «پدیدار شدن» یا «خروج منجی از غیبت»، کلمه ۴ حرفی «ظهور» به کار میرود.
به انگلیسی
با توجه به بافت متن و نوع ظهور (عادی، مذهبی یا علمی) میتوان از معادلات فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل ظهور
واژه «ظهور» یکی از کلیدیترین مفاهیم در زبان فارسی، ادبیات عرفانی و کلام اسلامی است. این واژه که در اصل ریشهای عربی دارد، به معنای خروج یک پدیده یا حقیقت از پوسته پنهانی و تجلی عینی آن در جهان مادی یا ذهنی است. در فرهنگ دینی، ظهور نماد غایی امید، عدالتخواهی و پیروزی نهایی جبهه حق بر باطل است که با پایان یافتن دوران غیبت معنا پیدا میکند.
در قرآن کریم، هرچند خود واژه ظهور به صورت مصدر نیامده، اما مشتقات آن در معنای آشکار شدن، غلبه و پیروزی و همچنین بالا رفتن فیزیکی به کار رفتهاند. این کلمه در نمادشناسی طبیعی با مفاهیمی مثل طلوع خورشید پس از تاریکی شب یا فرا رسیدن بهار پس از انجماد زمستان همذاتپنداری میشود و پیامی سرشار از پویایی و روشنایی به همراه دارد.