یعنی چه
واژه «الستش» یک کلمه مستقلِ پایه در لغتنامه نیست؛ بلکه ترکیبی است از واژه قرآنی و عرفانی «الَست» بههمراه ضمیر متصل «ـش» (به معنی «او» یا «برای او»). این ترکیب در ادبیات عرفانی فارسی فراوان به کار میرود و به معنی پیمان ازلی او، پیمانِ عالمِ ذرِ او یا روزِ نخستینِ اوست.
تلفظ
در زبان عربی تاء آن مضموم (أَلَستُ) است، اما در شعر و زبان فارسی به صورت ساکن یا مکسور به همراه ضمیر (اَلَستِش / اَلَستُش) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف «الستش» که ۵ حرف است تعیین میشود.
به انگلیسی
در برگردانهای انگلیسی متون عرفانی، برای اشاره به عهد الست و ضمیر متصل آن از این اصطلاح استفاده میشود.
به عربی
ریشه این عبارت کاملاً عربی و برگرفته از جمله فعلیه استفهامی در قرآن کریم است.
به فارسی
معادلهای روان فارسی آن شامل عهد ازلی او، پیمانِ عالمِ ذرِ او و اقرار به توحید فطری او در روز نخستین آفرینش است.
نماد چیست
در ادبیات و عرفان غنی فارسی، این واژه نمادِ پاکی سرشت اولیه انسان، عشق ابدی و ازلی، و عهد و پیمانی است که میان روح انسان و پروردگار پیش از هبوط به دنیای مادی بسته شده است.
جمعبندی و توضیح کامل الستش
واژه «الستش» ترکیبی ادبی و عرفانی از واژه قرآنی «الست» و ضمیر متصل «ش» است که به پیمان ازلی و فطری انسان با پروردگار اشاره دارد. این اصطلاح ریشه در آیه ۱۷۲ سوره مبارکه اعراف دارد که به عهد الست یا عالم ذر مشهور است؛ جایی که خداوند از ارواح انسانها بر ربوبیت خویش اقرار گرفت.
در متون نظم و نثر عرفانی فارسی، وقتی شاعر یا نویسندهای از «الستش» سخن میگوید، در حقیقت به یادآوری آن میثاق نخستین، سرشت پاک اولیه و پیوند ناگسستنی میان خالق و مخلوق اشاره میکند. این کلمه به عنوان یک اصطلاح ترکیبی، جایگاه ویژهای در تبیین مفاهیم توحید فطری و عشق ازلی دارد.