یعنی چه
این کلمه یک فعل امر جمع مذکر مخاطب از ریشه عربی «ط ر ح» است که ضمیر مفعولی «هُ» به آن متصل شده و به معنای دستور به افکندن، پرت کردن یا دور کردن یک شخص یا شیء از پیش رو است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسره همزه وصل، سکون طاء، فتحه راء، ضمه حاء و واو کشیده به همراه هاء ساکن در انتها به صورت «اِطْرَحُوهُ» انجام میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش قرآنی و عربی خود واژه «اطرحوه» است که دقیقاً از ۶ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم این واژه از عباراتی که دلالت بر دور انداختن یا طرد کردن فرد دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، افعالی مانند «ألقوه»، «ارموه» و «اقذفوه» به عنوان مترادفهای دقیق این واژه شناخته میشوند.
به فارسی
این کلمه در زبان فارسی کاربرد عمومی و مستقل ندارد و صرفاً به عنوان یک لفظ و اصطلاح قرآنی ترجمه میشود.
در قرآن
این واژه تنها یک بار در قرآن کریم و در جریان توطئه برادران حضرت یوسف آمده است: «اقْتُلُوا يُوسُفَ أَوِ اطْرَحُوهُ أَرْضًا...» یعنی یوسف را بکشید یا او را به سرزمین دوردستی بیفکنید.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، این واژه نماد نقطه آغازین رنجها، مظلومیت و تبعید حضرت یوسف (ع) به دست برادرانش از روی حسادت است.
جمعبندی و توضیح کامل اطرحوه
واژه «اطرحوه» یک فعل امر عربی متصل به ضمیر مفعولی است که ریشه در ثلاثی مجرد (ط ر ح) دارد. این کلمه به طور مستقل در زبان فارسی رایج نیست، اما به واسطه حضور در آیه ۹ سوره مبارکه یوسف، جایگاه شناختهشدهای در ادبیات و تفاسیر قرآنی دارد و به معنای فرمانِ جمعی برای دور انداختن، طرد کردن یا افکندن کسی به زمینی دوردست است.
این عبارت در بافتار قرآنی خود، نشاندهنده اوج حسادت و تصمیم برادران یوسف برای حذف او از کانون توجه پدر است. از این رو، واژه مذکور در تحلیلهای معنایی و نمادین، همواره یادآور مفاهیمی همچون غربت، مظلومیت، توطئه خانوادگی و آغاز ماجراهای سخت اما سرنوشتساز حضرت یوسف (ع) است.