یعنی چه
«کفایت میکند» یک عبارت فعلی است که به معنای بس بودن، کافی بودن و برآورده ساختن کامل یک نیاز یا خواسته به کار میرود. در متون کهن نیز به معنای از عهده انجام کار برآمدن و شایستگی اجرای امری استفاده شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت فعلی به صورت [kefāyat mikonad] است که از دو واژهٔ «کفایت» (با کسرهٔ کاف) و «میکند» (با ضمهٔ کاف) تشکیل شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ دقیق برای این مفهوم خود واژهٔ «کفایت می کند» با ۱۰ حرف است. همچنین گزینههای کوتاهتری مثل «بس است»، «کافی است» یا «بسنده است» نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از افعال و عباراتی چون suffice (کفایت کردن) یا ترکیبات ساختاری با enough و sufficient استفاده میشود.
به عربی
ریشهٔ اصلی این عبارت از فعل عربی «کفی / یکفی» به معنی بس بودن است. در زبان عربی عبارت «یکفی» دقیقترین معادل مضارع برای آن به شمار میرود.
به فارسی
برگردانها و سرهسازیهای فارسی برای این واژه شامل عبارات اصیلی چون «بس است»، «بسنده است» و «کفاف میدهد» است که همگی مفهوم به اندازه بودن را میرسانند.
نماد چیست
این عبارت در متون دینی و عرفانی (برگرفته از آیات قرآنی مانند أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ) نمادِ بینیازی مطلق، کفایت الهی و توکل کامل به پروردگار است. در ادبیات اداری و مدرن نیز به عنوان نمادی از کارآمدی، شایستگی و صلاحیت عملکردی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل کفایت می کند
عبارت «کفایت میکند» یک ترکیب فعلی مضارع است که ریشه در زبان عربی (ک ف ی) دارد اما به طور کامل در ساختار دستوری زبان فارسی جذب شده است. این واژه در لغت به معنای تکافو کردن، بس بودن و توانایی برآوردن یک نیاز یا مسئولیت است و کاربرد گستردهای از متون کهن ادبی تا مکاتبات اداری و روزمره دارد.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، مفهوم کفایت پیوند عمیقی با نامها و صفات الهی دارد؛ به طوری که مفهوم «کفایت الهی» به معنای بینیازی انسان از هر تکیهگاهی جز خداوند است. این واژه از نظر معنایی روبروی مفاهیمی چون نقصان، کمبود و قصور قرار میگیرد.
در مجموع، بررسی این واژه نشان میدهد که چگونه یک مفهوم انتزاعی در طول زمان هم جایگاه عقیدتی و عرفانی خود را حفظ کرده و هم در زبان معیار به عنوان معیاری برای سنجش کارآمدی و بسندگی به کار میرود.