معنی
آسیب به هر نوع گزند، صدمه، لطمه، جراحت یا نقصی گفته میشود که بر اثر ضربه، فشار، حادثه یا عوامل بیرونی به انسان، جسم، اشیا، روان یا حتی مفاهیمی مانند اقتصاد وارد میآید.
یعنی چه
در زبان عامه و کاربرد روزمره، آسیب یعنی ایجاد حالت ناخوشایند، خرابی یا جراحت در یک سیستم، بدن یا وسیله سالم که کارکرد طبیعی آن را مختل کند یا به آن زیان مادی و معنوی برساند.
مترادف
این کلمات همگی در معنای وارد آمدن خسران، رنج یا خرابی با آسیب همپوشانی دارند.
متضاد
واژههایی که نشاندهنده تندرستی، حفظ شدن از خطر یا به دست آوردن فایده هستند، به عنوان متضادهای معنایی آسیب به کار میروند.
هم خانواده
این کلمات مشتقات و ترکیبات واژه آسیب هستند که در علوم و مکالمات روزمره کاربرد فراوان دارند.
ریشه
واژه آسیب کاملاً ایرانی است و ریشه در زبانهای هندوایرانی دارد. این کلمه در پارسی میانه (پهلوی) به صورت āseb به معنای صدمه و ضربه به کار میرفته است. در ریشهشناسی باستان آن را ترکیبی از «آس-» و «-ئیب» میدانند و این واژه از فارسی به زبان اردو نیز وارد شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، اگر سوالاتی مانند صدمه، لطمه، جراحت یا زیان مطرح شود و پاسخ چهار حرفی مد نظر باشد، واژه آسیب یکی از اصلیترین جوابهاست.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به اینکه آسیب به جسم وارد شده باشد، به اشیا صدمه زده باشد یا جنبه روانی داشته باشد، از لغات متفاوتی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل آسیب
واژه «آسیب» یکی از کلمات اصیل و کلیدی در زبان فارسی است که گستره معنایی وسیعی را از جراحتهای کوچک جسمی تا صدمات بزرگ اجتماعی، اقتصادی و روانی در بر میگیرد. این واژه که ریشه در پارسی میانه دارد، در ادبیات کلاسیک و معاصر ما همواره نمادی از شکنندگی انسان، رنجهای دنیوی یا آزمونهای روزگار بوده است.
در ساختار مدرن زبان، ترکیبهای بیشماری از این واژه مانند آسیبشناسی و آسیبپذیری ساخته شده است که نشاندهنده پویایی آن در ورود به عرصههای علمی و تخصصی است. درک درست این مفهوم به ما کمک میکند تا در حوزههای مختلف، راهکارهای پیشگیری و بهبود را بهتر تبیین کنیم.