یعنی چه
در لغت به معنی خورندهٔ نواله (لقمه و خوراک اندک) است. در مفهوم کنایی به فردی اشاره دارد که مستقل نیست، جیرهخوار و طفیلی دیگران است و برای گذران معاش خود به سفره یا کمک مالی دیگران چشم دارد.
تلفظ
این واژه از دو بخش «نَواله» (به فتح نون) و «خوار» (از ریشه خوردن) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای جدول کلمات متقاطع با توجه به تعداد حروف، خود واژهٔ «نواله خوار» یا مترادفهای آن مانند «ریزه خور» است.
به انگلیسی
برای انتقال بار معنایی کنایی و ادبی آن، واژههایی که به وابستگی معاش یا زندگی طفیلی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از مفاهیمی استفاده میشود که نشاندهنده سربار بودن یا ارتزاق از دست دیگران است.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزین فارسی این واژه شامل عباراتی چون نانخور، طفیلی، وابسته و مستمریبگیر است که همگی بیانگر عدم استقلال مادی فرد هستند.
نماد چیست
در ادبیات اخلاقی و اجتماعی، نوالهخوار نماد انسان غیرمولد است؛ کسی که تلاش و جوشش درونی ندارد و همواره چشم به احسان، جیره یا پسماندهٔ سفرهٔ دیگران دوخته است.
جمعبندی و توضیح کامل نواله خوار
واژهٔ «نوالهخوار» (یا نوالهخور) از واژههای ترکیبی و کنایهآمیز در زبان فارسی است. بخش نخست آن یعنی «نواله» ریشهای کهن دارد که در فارسی به معنای لقمه بزرگ یا غذای گلولهشده بهکار رفته و بخش دوم از فعل «خوردن» میآید. این عبارت در اصل برای حیوانات پرورشی که لقمههای آماده به آنها داده میشد استفاده میشده، اما در ادبیات فارسی تغییر معنا داده است.
امروزه این اصطلاح بار معنایی منفی و کنایی دارد و به افرادی اطلاق میشود که بدون داشتن تولید، خلاقیت یا تلاش شخصی، سربار جامعه یا دیگران هستند و از دسترنج و جیرهٔ بخشیدهشده ارتزاق میکنند. این کلمه مترادف با واژههایی چون طفیلی، جیرهخوار و ریزهخور است.
در متون معتبر لغوی مانند لغتنامه دهخدا، این ترکیب نمادی از چشمداشت به مال دیگران و بیبهره بودن از مناعت طبع شمرده میشود که در تقابل با مفاهیمی مثل خودکفایی، استقلال و سخاوتمندی قرار میگیرد.