معنی
در لغت و فقه، به زنی اطلاق میشود که پیش از این ازدواج کرده و رابطه زناشویی را تجربه کرده است و در حال حاضر به دلیل فوت همسر یا طلاق، مجرد است.
یعنی چه
این اصطلاح در اصطلاحات حقوقی و فقهی دقیقاً در مقابل واژه «باکره» یا «دوشیزه» به کار میرود و نشاندهنده تجربه قبلی ازدواج و رابطه زناشویی مشروع یا زوال بکارت است.
ریشه
واژهای عربی است که از ریشه «ثوب» به معنای بازگشت گرفته شده است؛ چرا که زن ثیبه پس از جدایی یا فوت شوهر، به سوی خانواده و خانه اول خود بازمیگردد.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه در زبان مبدا و متون فقهی به صورت فتح ثاء، تشدید و کسر یاء است (ثَیِّبَة).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «زن شوهر دیده»، «بیوه» یا «زن غیرباکره»، واژه ۴ حرفی «ثیبه» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای انگلیسی آن شامل کلماتی برای زن بیوه، مطلقه یا فردی است که باکره نیست.
به فارسی
معادلهای دقیق و مستقیم این واژه در زبان فارسی کلماتی همچون بیوه، مطلقه، زن شوهرکرده یا اصطلاح قدیمیتر «کالم» هستند.
نماد چیست
این واژه نماد تصویرسازی یا اسطورهشناسی خاصی نیست، بلکه در متون دینی و فقهی صرفاً به عنوان یک مفهوم حقوقی برای مرزبندی وضعیت اجتماعی و احکام تکلیفی زنان استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ثیبه
واژه «ثیبه» یک صفت و اصطلاح فقهی و حقوقی با ریشه عربی است که به زبان فارسی وارد شده است. این کلمه به زنی اشاره دارد که پیش از این ازدواج کرده و بکارت او زایل شده است، و در حال حاضر به دلیل طلاق یا فوت همسر بدون شوهر زندگی میکند. در واقع، این کلمه دقیقاً نقطه مقابل واژه باکره یا دوشیزه به شمار میرود.
از نظر ریشهشناسی، این واژه از ریشه «ث-و-ب» به معنی بازگشت مشتق شده است؛ زیرا چنین زنی پس از پایان رابطه زوجیت به خانه پدری یا وضعیت سابق خود بازمیگردد. این واژه در قرآن کریم نیز به صورت جمع (ثیبات) در سوره تحریم در کنار ابکار (باکرهها) ذکر شده است تا حالات مختلف زنان را توصیف کند.
امروزه در زبان فارسی عامیانه کاربرد کمتری دارد و بیشتر در متون حقوقی، ثبت احوال، فقهی و همچنین به عنوان یک واژه اصطلاحی در جدولهای کلمات متقاطع مورد استفاده قرار میگیرد.