یعنی چه
اتضور (یا تضور) در لغت به معنای آمادهٔ گریستن شدن، فریاد کردن و نالیدن از درد ضرب یا گرسنگی است. این حالت معمولاً زمانی رخ میدهد که فرد یا جانداری از شدت بیقراری، شکم خود را بر زمین بمالد یا بر پشت و شکم بغلتد.
تلفظ
این واژه در اصل مصدر باب تفعل در زبان عربی است که با تشدید روی حرف «ض» و «و» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه پنجحرفی به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «بر خود پیچیدن از گرسنگی» یا «ناله از درد شدید» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از افعالی استفاده میشود که نشاندهنده پیچوتاب خوردن بدن در اثر مریضی یا سختی فراوان است.
به عربی
ریشه اصلی واژه عربی و از ماده «ض و ر» است. عبارت «تضور جوعاً» در متون عربی به معنای «از گرسنگی به خود پیچید» بسیار رایج است.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه شامل بر خود پیچیدن، نالیدن، زار زدن از درد، بیقراری کردن و به زانو درآمدن از ضعف مفرط است.
در قرآن
هرچند واژه اتضور در قرآن وجود ندارد، اما در احادیث و متون روایی کهن برای توصیف شدت بیماری و تب (مانند تضور از شدت حمّی) یا فقر استفاده شده است.
نماد چیست
در ادبیات و متون کهن، این حالت نمادی از اوج درماندگی انسان، فقر شدید، یا درد جسمانی غیرقابل تحمل است که فرد را از پای درمیآورد.
جمعبندی و توضیح کامل اتضور
واژه «اتضور» یا «تضور» یک واژه با ریشه اصیل عربی است که وارد زبان فارسی شده و بیشتر در متون کهن و ادبی به کار رفته است. این کلمه به حالت فیزیکی و روحی خاصی اشاره دارد که در آن فرد یا جاندار به دلیل گرسنگی مفرط، درد شدید حاصل از زخم، تب یا اندوه فراوان، زار و ناتوان شده و بر خود میپیچد و ناله میکند.
در فرهنگهای لغت معتبر مانند دهخدا، این واژه به فریاد کردن از درد ضرب یا گرسنگی تعبیر شده است. گرچه این واژه در گفتگوهای روزمره امروز کاربرد چندانی ندارد، اما در طراحان جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک لغت پنجحرفی دشوار و خاص محبوبیت دارد و نمادی از فقر، فغان و بیقراری مفرط قلمداد میشود.