یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح عامیانه و ترکیب کنایهای در زبان فارسی است. به فرزندی اشاره دارد که در اواخر عمر و سنین سالخوردگی پدر و مادر به دنیا میآید؛ زمانی که والدین توان جسمی یا فرصت زمانی کافی برای بزرگ کردن او را ندارند و مرگشان نزدیک است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب مضاف و مضافالیه به صورت روان و با کسر اضافه میان واژهها انجام میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۵ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای راهنمای «بچهٔ زمان پیری» یا «کنایه از فرزند دیرهنگام» استفاده میشود.
به انگلیسی
این اصطلاح معادل دقیق کنایهای در انگلیسی ندارد، اما مفاهیم فوق منعکسکننده معنای آن هستند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به فرزندی که در سنین بالایی عمر والدین متولد میشود از این ترکیبات استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای سره و اصطلاحات هممعنی فارسی آن شامل «فرزند پیری» و عبارت معروف «بچهٔ سرِ پیری» است.
نماد چیست
این ترکیب نماد وابستگی شدید و آسیبپذیری کودک خردسال در صورت مرگ زودرس والدین سالخورده است. همچنین به عنوان هشدار و نشانهای از دغدغه، دردسر و مسئولیت مضاعف و بیموقع در زمانی است که انسان باید به آرامش قبل از مرگ بیندیشد.
جمعبندی و توضیح کامل زنگوله ی پای تابوت
اصطلاح عامیانه و کنایی «زنگولهٔ پای تابوت» یکی از تعابیر تصویری و ظریف در فرهنگ عامه فارسی است که معمولاً در قالب ضربالمثل «بچه سرِ پیری، زنگولهٔ پای تابوت است» به کار میرود. این عبارت تصویری ملموس از همراهی یک شیء پر سروصدا و مایه نشاط یا دردسر (زنگوله) با نماد مرگ و پایان زندگی (تابوت) را ترسیم میکند.
از نظر معنایی، این اصطلاح برای توصیف فرزندی استفاده میشود که در سنین سالخوردگی والدین به دنیا میآید. این پدیده اگرچه ممکن است در ظاهر مایه دلگرمی والدین پیر باشد، اما در اصل نشاندهنده یک نگرانی عمیق اجتماعی و خانوادگی است؛ چرا که این کودکان به دلیل سن بالای والدین، در معرض خطر جدی بیسرپرست شدن و تنها ماندن در سنین کودکی قرار دارند.