یعنی چه
کدو واژهای است که به گیاهان علفی، خزنده یا بالارونده از تیرهٔ کدوئیان با برگهای پهن و خشن و گلهای زرد اطلاق میشود. این گیاه میوهای گوشتی، حجیم و خوراکی دارد که بسته به گونه، شامل کدو تنبل، کدو حلوایی و کدو سبز میشود. در ادبیات فارسی گاه به کنایه برای فرد خودپسند یا سرِ بیمغز نیز استفاده شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، برای واژه کدو یا نامهای دیگر آن میتوانید از کلماتی چون قباغ (ترکی)، دُبّاء (عربی)، یقطین و آجور استفاده کنید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به نوع کدو از واژگان متفاوتی استفاده میشود؛ پامپکین برای کدو تنبل و زوکینی برای کدو سبز رایجترینها هستند.
به عربی
در زبان عربی واژه یقطین و قرع پرکاربردترین معادلها برای کدو هستند و کوسا به کدو سبز اطلاق میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی و آذربایجانی به طور کلی به انواع کدو، کاباک (Kabak) گفته میشود.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و گویشهای مختلف آن، کدو با نامهایی نظیر کدو حلوایی، کدو تنبل، کدو مسمایی، کدوچه و در برخی لهجهها گَوَرد یا حلوهکدو شناخته میشود. این واژه ریشه در پارسی میانه (پهلوی) دارد.
نماد چیست
کدو در فرهنگهای غربی نماد فصل پاییز، برداشت محصول و جشن هالووین است. در متون دینی و داستان حضرت یونس (ع)، بوته یقطین (کدو) نماد سایهبان، آرامش و شفابخشی است. همچنین در ادبیات عرفانی ایران (مانند اشعار مولانا)، کدو گاهی نماد انسانهای خودپسند یا ظاهری بزرگ ولی تهی از مغز و معرفت به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نام دیگر کدو
واژه کدو یک نام عمومی برای تیره گیاهی کدوئیان است که شامل انواع خوراکی و زینتی مانند کدو تنبل، کدو حلوایی و کدو سبز میشود. این واژه ریشهای کهن در زبان پارسی میانه دارد و در فرهنگهای مختلف، کاربردهای نمادین متفاوتی از جمله نماد برکت پاییز یا کنایه از تهیمغز بودن یافته است.
در متون کهن و مذهبی، این گیاه با نام «یقطین» پیوند خورده است؛ همان گیاهی که طبق روایت قرآن، پس از نجات حضرت یونس (ع) از شکم ماهی بر بالای سر او رویید تا در سایه برگهای پهن آن پناه بگیرد. در جدولهای کلمات متقاطع نیز مترادفهای جذابی مانند قباغ، دباء و آجور برای آن به چشم میخورد.