یعنی چه
تجشئة در لغت به معنی به آروغ آوردن یا تحریک معده برای بیرون فرستادن هوا و گاز است. این واژه مصدر باب تفعیل از ریشه عربی (ج ش أ) است و به عمل ایجاد آروغ یا خارج شدن باد گلو اشاره دارد.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و متون کهن فارسی به صورت تَجْشِئَة (با سکون جیم و کسر شین و فتحه همزه) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف «تجشئة» (۵ حرف) یا معادلهای آن مانند «جشاء» و «بادگلو» است.
به انگلیسی
برای مفهوم تجشئة و واداشتن به آروغ در زبان انگلیسی از واژگان عمومی Belching و Burping و در اصطلاحات پزشکی از Eructation استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معیار، علاوه بر تجشئة که مصدر باب تفعیل است، واژههای التَّجَشُّؤ و الجُشَاء به طور گسترده برای این حالت فیزیولوژیک به کار میروند.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و کهن، معادلهای دقیق این واژه عباراتی چون «آروغآوری»، «بادگلو آوردن» و «دمزدن معده» هستند که در واژهنامههای قدیمی مثل تاجالمصادر بیهقی به آنها اشاره شده است.
در قرآن
واژه تجشئة و ریشه آن (ج ش أ) در متن قرآن وجود ندارد؛ اما کلمه همخانواده آن یعنی «جُشاء» در احادیث نبوی در باب آداب غذا خوردن و توصیف احوال اهل بهشت ذکر شده است.
نماد چیست
این واژه اصالتاً فاقد نماد فرهنگی خاصی است، اما در اصطلاحات مجازی و ادبی عرب، عبارت «جشأت النفس» به معنای دگرگون شدن حالت دل، تهوع روحی یا اضطراب شدید به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تجشئة
واژه «تجشئة» یک واژه اصیل عربی از ریشه (ج ش أ) و مصدر باب تفعیل است که در لغتنامههای کهن فارسی و عربی مانند لغتنامه دهخدا و لسانالعرب به معنی به آروغ آوردن یا خارج کردن باد و گاز معده از گلو معنا شده است. این کلمه بیشتر یک اصطلاح فیزیولوژیک و گوارشی به شمار میرود و تفاوت ظریفی با تجشّؤ دارد؛ تجشّؤ به خودِ عمل آروغ زدن میگویند در حالی که تجشئة بیشتر به حالت واداشتن یا برآوردن آن دلالت میکند.
اگرچه این کلمه در متن قرآن کریم نیامده است، اما در متون طب سنتی، احادیث و ادبیات کلاسیک کاربرد داشته و گاهی اصطلاحات همخانواده آن برای توصیف حالات روحی نظیر آشفتگی و اضطراب شدید (جشأت النفس) به صورت استعاری استفاده شدهاند. در زبان فارسی، کاربران در حل جدولهای کلمات متقاطع با این واژه مواجه میشوند که پاسخ آن یک کلمه ۵ حرفی است.