یعنی چه
در فرهنگهای لغت، قعنب به عنوان صفت برای کسی که بینی کژ و خمیده دارد به کار میرود. همچنین به معنای موجود یا شیء درشت و سخت، و در لغت به معنای شیر بیشه (اسد) نیز آمده است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح قاف، سكون عین، فتح نون و باء در آخر (قَعْنَب) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون شیر بیشه، سخت و درشت یا کجبینی، واژه چهار حرفی «قعنب» مد نظر قرار میگیرد.
به عربی
این واژه خود ریشه اصیل عربی دارد و در متون کهن عرب به معنای اسد (شیر) یا شیء شدید و صلب استفاده شده است.
به ترکی
معادلهای مفهومی این واژه در زبان ترکی بر اساس معانی مختلف آن شامل Sert (سخت) و Arslan (شیر) میشود.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این کلمه بر اساس کاربرد لغوی آن شامل اصطلاحاتی چون خمبینی، کژبینی، ستبر، استوار و شیر ژیان است.
در قرآن
واژه قعنب یا مشتقات مستقیم آن در هیچیک از آیات قرآن کریم وجود ندارد و کاربرد قرآنی برای آن ثبت نشده است.
نماد چیست
در ادبیات و متون کهن، به اعتبار معنای شیر بیشه نماد شجاعت و بیباکی، و به اعتبار معنای لغوی دیگرش، نمادی از استواری، صلب بودن و سختی فراوان است.
جمعبندی و توضیح کامل قعنب
واژه «قعنب» یک واژه کهن با ریشه اصیل عربی است که وارد فرهنگهای لغت فارسی شده است، هرچند در زبان فارسی معیار امروز به عنوان یک وامواژه فعال شناخته نمیشود و کاربرد عمومی ندارد. این واژه در اصل دارای چند معنای متمایز است؛ در وهله اول به ویژگی ساختاری بینی خمیده و کج اشاره دارد و در وهله دوم به عنوان صفت برای اشیای سخت و درشت یا نامی برای شیر بیشه به کار میرود.
علاوه بر مفاهیم وصفی، قعنب در تاریخ اسلام و عرب به عنوان اسم خاص (اعلام) برای اشخاص و دلاوران نیز استفاده میشده است. امروزه کاربرد این کلمه بسیار محدود به متون لغوی کهن مانند لغتنامه دهخدا یا منتهیالارب بوده و بیشتر در طرح سوالات جدول و مسابقات فرهنگی کاربرد پیدا کرده است.