معنی
این واژه دو تلفظ و معنای متفاوت دارد: ۱. بَشَری (صفت نسبی) به معنی انسانی، جسمانی و هر آنچه منسوب به بشر است در برابر امر الهی یا فرشتهای. ۲. بُشْریٰ (اسم) به معنی مژده، مژدگانی و خبر خوش که امروزه به عنوان اسم دختر نیز کاربرد فراوان دارد.
یعنی چه
در حالت اول (بَشَری) یعنی هر چیزی که ویژگیها، محدودیتها یا ابعاد مادی و ظاهری انسان را بازگو کند. در حالت دوم (بُشریٰ) یعنی رویداد یا خبری شادکننده و امیدبخش که مایه مسرت فرد میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، واژه «بشری» دقیقاً ۴ حرف دارد و معمولاً با راهنماهای «انسانی»، «مربوط به آدمیزاد» یا «مژده و نوید» خواسته میشود.
به انگلیسی
برای مفهوم صفت انسانی از واژگانی چون Human استفاده میشود و برای مفهوم مژده و نوید، عبارات معادل Glad tidings به کار میروند.
به عربی
هر دو کلمه ریشه در زبان عربی دارند؛ «بَشَری» صفت نسبی از بشر است و «بُشریٰ» اسم مصدر از ریشه بشر به معنی شادمان کردن با خبر خوش است.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه با توجه به زمینه متن شامل «انسانی، خلقی، آدمی» یا «نوید، مژدگانی، شادخبر» است.
در قرآن
واژه «بُشْرَىٰ» دقیقاً با همین رسمالخط ۱۵ بار در قرآن کریم ذکر شده است؛ مانند آیه «یَا بُشْرَىٰ هَٰذَا غُلَامٌ» (یوسف/۱۹). همچنین ریشه «بشر» به بعد جسمانی و مادی انسانها اشاره دارد، مانند آیه «قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ».
نماد چیست
در وجه اول (بَشَری) نماد مادیت، خاک، نقص و نیاز انسان به هدایت در برابر تجرد فرشتگان است. در وجه دوم (بُشریٰ) نماد پایان سختیها، امیدواری، رحمت الهی و طلوع روشنایی پس از تاریکی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بشری
واژه «بشری» یک کلمه ذووجوه در زبان فارسی است که بسته به حرکتگذاری، دو قلمرو معنایی کاملاً مجزا را پوشش میدهد. در خوانش اول یعنی «بَشَری»، صفت نسبی ساختاریافته از ریشه بشر است که به امور مادی، جسمانی و خصلتهای طبیعی انسان اشاره دارد و در ادبیات، فلسفه و عرفان در تقابل با امر الهی، آسمانی و ملکوتی قرار میگیرد.
در خوانش دوم یعنی «بُشْریٰ»، این واژه ساختاری اسمی دارد و به معنای مژده، نوید و خبر خوشحالیآور است. این واژه حضور پررنگی در آیات قرآن کریم دارد و پیامآور امید و گشایش پس از سختیهاست. امروزه این نام به عنوان اسمی زیبا برای دختران نیز رواج دارد.