یعنی چه
در اصطلاح به محصل یا فردی گفته میشود که وقت زیادی را با جدیت صرف مطالعه، یادگیری و فرآیند آموزش میکند و در امور تحصیلی بسیار فعال و زرنگ است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «دَرس» (با فتح دال و سکون ران و سین) و «خوان» (که واو آن معدوله است و خوانده نمیشود) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف طراح، واژههایی مانند درسخوان (۷ حرف)، کوشا (۴ حرف) یا محصل (۴ حرف) به کار میروند.
به انگلیسی
برای توصیف این صفت در زبان انگلیسی بیشتر از واژه Studious استفاده میشود که دقیقاً به معنای دوستدار مطالعه و کتاب است.
به عربی
در زبان عربی مفهوم درسخوان معمولاً با ترکیب موصوف و صفت مانند «طالب مجتهد» یا صفت «مجتهد» بیان میشود.
به فارسی
واژه «درسخوان» یک صفت مرکب مرخم در زبان فارسی است. از نظر معنایی معادل کلماتی چون سختکوش، باهوش، اهل علم، شاگرد اول و پویانما در عرصه یادگیری است. این کلمه از ریشه عربی «درس» و بن مضارع فارسی «خوان» ترکیب شده است.
در قرآن
ترکیب فارسی «درسخوان» در قرآن وجود ندارد، اما ریشه بخش اول آن یعنی فعل «دَرَسَ» به معنی قرائت و مطالعه پیدرپی کتاب، در آیاتی مانند «وَدَرَسُوا مَا فِيهِ» آمده است که به آموختن تکالیف الهی اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل درسخوان
واژه «درسخوان» یکی از صفات مثبت و ارزشمند در فرهنگ آموزشی فارسیزبانان است که به دانشآموزان، دانشجویان و تمامی پویان راه علم اطلاق میشود که با پشتکار، جدیت و تمرکز فراوان به امر مطالعه و یادگیری میپردازند. این کلمه از منظر ساختاری یک صفت مرکب فاعلی مرخم است که از ترکیب اسم «درس» و بن مضارع «خوان» (از مصدر خواندن) پدید آمده و نمونه زیبایی از همنشینی واژگان وامگرفته و اصیل ایرانی است.
در فرهنگ عمومی، فرد درسخوان همواره به عنوان نمادی از تلاش، موفقیت تحصیلی و آیندهنگری شناخته میشود و معمولاً در تصویرسازیها با نشانههایی چون کتاب، عینک، کلاه فارغالتحصیلی یا نماد جغد دانا همراه است. این مفهوم در جدول کلمات متقاطع و لغتنامهها با مترادفهایی چون ساعی، کوشا و محصل همپوشانی بالایی دارد و بازتابدهنده ارزش بالای دانایی در جامعه است.