یعنی چه
عفوة در لغت به دو معنای اصلی به کار میرود؛ یکی به مفهوم گزیده، مرغوبترین و خالصترین بخش از یک چیز (مانند بخش مرغوب غذا) و دیگری به معنی یکمرتبه گذشت کردن و چشمپوشی از گناه و خطای دیگران.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و متون کهن به سه صورت عَفْوَة (Afvah)، عُفْوَة (Ofvah) و عِفْوَة (Efvah) تلفظ و ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف (۴ حرف) خود کلمه یا معادلهای آن نظیر گذشت، نخبه و زبده تعیین میشود.
به انگلیسی
با توجه به دو جنبه معنایی کلمه، در زبان انگلیسی معادلهای متفاوتی برای آن وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی ساده، کلمات الصفح برای معنای بخشش و النخبه یا الصفوه برای بیان بهترین بخش یک چیز به کار میروند.
به فارسی
برگردان دقیق این واژه به فارسی بسته به سیاق متن، شامل کلماتی چون بخشش، گذشت، غفران، زبده، نخبه و خالصترین بخش از یک چیز میشود.
در قرآن
عین واژهٔ «عَفْوَة» با این رسمالخط در قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، ریشه اصلی آن (ع ف و) بارها در قالب کلماتی چون «العفو» به معنای بخشش (مانند آیه ۱۹۹ اعراف) یا به معنای مازاد و فراوانی مال (مانند آیه ۲۱۹ بقره) به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل عفوة
واژه «عفوة» یک واژه کهن و اصالتاً عربی است که به زبان فارسی راه یافته و در متون لغوی و کلاسیک دارای بار معنایی چندگانهای است. این کلمه از یک سو به مفهوم اخلاقی و عرفانیِ یک بار گذشت کردن، محو اثر خطا و پیوند دوباره اشاره دارد و از سوی دیگر در نگاه مادی و کاربردی، به معنای خالصترین، مرغوبترین و برگزیدهترین بخش از یک شیء (مانند سرشیر یا کفِ روی دیگ غذا که نماد برکت بود) به کار میرود.
ریشه سهحرفی این کلمه (ع ف و) در فرهنگ اسلامی نماد بزرگواری، مهار خشم و پاکسازی روح از آلودگیهاست. اگرچه خود این لفظ مؤنث در قرآن نیامده، مشتقات فراوان آن نشاندهنده اهمیت دو مفهوم «عفو و بخشش» و «فضل و مازاد نعمت» در فرهنگ دینی و زبانی است.