یعنی چه
عطایا و بخششها (جمع عطیه و بخشش) به معنای دهشها، هدیهها، انعامها، و مواهبی است که معمولاً بدون چشمداشت و عوض به کسی داده میشود. در متون دینی این واژه بیشتر به نعمتها و عطایای الهی اشاره دارد.
تلفظ
این ترکیب از واژه عربی «عَطایا» (جمعِ عَطیه) و واژه فارسی «بَخْشِشها» (جمعِ بخشش) همراه با واو عطف تشکیل شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی، بسته به تعداد حروف خواسته شده میتوان از خود کلمه یا مترادفهای آن استفاده کرد.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی از واژگانی که به هدیه، بخشش کریمانه و اهدا اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر خود ترکیب عطایا، از کلماتی چون هبات و منح برای رساندن این معنا بهره میبرند.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی این واژه شامل دهشها، داد و دهش، ارزانیها، و نیکیها است که بر بخشندگی بیمنت دلالت دارند.
در قرآن
خود واژه جمع «عطایا» در قرآن نیامده، اما همخانوادههای آن مانند «عَطَاء» (در سوره توبه و نبأ) و فعل «أَعْطَیٰ» (در سوره کوثر) فراوانند. در لسان قرآن، عطا به بخششی گفته میشود که از روی لطف محض و بدون درخواست قبلی باشد.
جمعبندی و توضیح کامل عطایا و بخشش ها
واژه «عطایا و بخششها» ترکیبی فصیح و زیبای ذواللغتین (عربی و فارسی) است که ریشه در فرهنگ سخاوت، کرم و بزرگمنشی دارد. بخش اول یعنی عطایا جمع عطیه و از ریشه عربی «ع ط و» به معنی دادن بدون چشمداشت است و بخش دوم یعنی بخششها واژهای اصیل و فارسی است. این ترکیب در کنار هم بر اوج دهش و تفضل دلالت میکند.
در فرهنگ معنوی و ادبیات عرفانی ما، این عبارت بیش از هر چیز یادآور فیض بیپایان الهی، نعمات بیمنت پروردگار و مواهب آسمانی است. نمادهایی همچون باران بهاری، دست گشاده و چشمههای جوشان در ادبیات فارسی همواره برای تصویرسازی این مفهوم به کار رفتهاند تا بخشندگی بدون تبعیض را به ذهن متبادر کنند.