یعنی چه
بدعتگذاران (جمع بدعتگذار) به افرادی گفته میشود که در دین، سنت یا ساختارهای اجتماعی، رسم یا باور جدیدی وارد میکنند که سابقه معتبر و ریشهای در اصل آن سیستم ندارد و فاقد مستند شرعی یا قانونی است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [بِدْعَتْگُذارْآن] است. نکته نگارشی مهم این است که به دلیل مشتق شدن از مصدر «گذاشتن» (به معنی وضع کردن و قرار دادن)، املای صحیح آن با حرف «ذ» میباشد.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع «بدعت گذاران» است که دقیقاً ۱۰ حرف دارد. همچنین واژههایی مانند مبتدعان نیز به عنوان جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در متون و مراجع انگلیسی، بسته به لحن و سیاق متن از واژه Heretics برای بعد منفی و اعتقادی، و از Innovators برای نگاه عام و نوآورانه استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ریشه «ب-د-ع» مشتقات متعددی برای این مفهوم ساخته شده است که رایجترین آنها در متون فقهی و کلامی مبتدعون و اهل البدع هستند.
به فارسی
معادلهای فارسی و واژگان جایگزین برای این کلمه شامل نوآوران (در معنای خنثی و عام)، بدعتگران، صاحبان بدعت، مبتدعان و در برخی متون اجتماعی هنجارشکنان است. متضاد آن نیز سنتگرایان و متشرعان میباشد.
در قرآن
خود واژه ترکیبی و فارسی «بدعتگذار» در قرآن وجود ندارد. اما ریشه عربی آن یعنی «ب د ع» ۴ بار به کار رفته است؛ از جمله «بَدیعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» (پدیدآورنده بیسابقه آسمان و زمین) و آیه ۲۷ سوره حدید «...و رَهْبانِیَّةً ابْتَدَعُوها» که به نوآوری خودسرانه رهبانیت توسط مسیحیان اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ، ادبیات مذهبی و اشعار کلاسیک فارسی (مانند آثار خاقانی و سنایی)، بدعتگذاران معمولاً به عنوان نماد تاریکی در برابر روشناییِ سنت، تفرقهافکنی در دین، گمراهی و راهزنان دین و ایمان تصویر میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل بدعت گذاران
واژه «بدعتگذاران» یک ترکیب عربی-فارسی است که از واژه عربی بدعت (ریشه ب-د-ع به معنی پدید آوردن چیزی بدون الگوی قبلی) و واژه فارسی گذاران (از مصدر گذاشتن به معنی وضع کردن) تشکیل شده است. این اصطلاح عمدتاً در فضاهای دینی و فقهی کاربرد دارد و به افرادی اشاره میکند که احکام، باورها یا رسومی ساختگی و بدون استناد به منابع اصیل شرعی را وارد دین میکنند.
اگرچه این کلمه در معنای عام و غیردینی میتواند به هر نوع نوآوری یا ساختارشکنی بیسابقه اشاره داشته باشد، اما در ادبیات اسلامی بار معنایی منفی دارد و در برابر سنتگرایان و متشرعان قرار میگیرد. در متون قرآنی ریشه این واژه هم در ستایش آفرینش بیسابقه الهی و هم در نقد نوآوریهای خودسرانه بشر (مانند رهبانیت) دیده میشود.