معنی
صیاد به کسی گفته میشود که کار یا پیشه او گرفتن جانوران، پرندگان یا ماهیان است. این واژه در معنای مجازی به فردی اشاره دارد که متبحر در جذب، تسخیر یا به دست آوردن چیزی یا دلی باشد.
یعنی چه
در اصطلاح، صیاد به معنای دامگستر، دامیار یا صیدکننده است؛ یعنی فردی که با ابزارها و روشهای مختلف (مانند تور، دام یا اسلحه) برای گرفتن جانداران تلاش میکند. این کلمه بر وزن مبالغه ساخته شده و نشاندهنده تکرار و تبحر در این کار است.
مترادف
این کلمات همگی به فردی اشاره دارند که به کار صید و گرفتن حیوانات یا پرندگان مشغول است.
متضاد
این واژهها از نظر رابطه کارگر و مفعول، در نقطه مقابل صیاد قرار میگیرند؛ یعنی آنچه که مورد تعقیب و شکار قرار گرفته است.
هم خانواده
تمامی این واژهها از ریشه ثلاثی مجرد (ص ی د) مشتق شدهاند و به مفاهیمی چون شکار کردن، دام یا محل شکار اشاره دارند.
ریشه
واژه صیاد ریشه در زبان عربی دارد. این کلمه اسم مبالغه از ریشه «ص-ی-د» به معنای «شکار کردن یا گرفتن شکار» است که وارد زبان فارسی شده است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «شکارچی»، «ماهیگیر» یا «دامگستر»، کلمه چهار حرفی و دقیق مورد نظر «صیاد» است.
به انگلیسی
بسته به اینکه صیاد در حال شکار در خشکی باشد یا دریا، از معادلهای متفاوتی در زبان انگلیسی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل صیاد
واژه «صیاد» یکی از کلمات پرکاربرد در زبان و ادبیات فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد و به معنای شکارچی، ماهیگیر یا دامیار است. این کلمه به کسی اطلاق میشود که با مهارت، صبر و هوشیاری به تعقیب و گرفتن جانداران میپردازد. هرچند خودِ کلمه صیاد در متن قرآن کریم نیامده، اما ریشه آن (صید) و مشتقاتش بارها در آیات قرآنی برای بیان احکام شکار مطرح شدهاند.
در فرهنگ و ادبیات عرفانی ایران، صیاد ابعادی نمادین و استعاری به خود گرفته است. گاهی نمادی از مرگ، دهر (روزگار) یا تعقیبکننده است و گاهی در قالب معشوق یا جاذبهای الهی ظاهر میشود که روح انسان را به بند میکشد. صیاد در ذهن مردم مظهر تلاش مداوم، تمرکز بر هدف و تسلط بر طبیعت به شمار میرود.