یعنی چه
ترکیبی است که برای بیان غم، ناراحتی و دریغ در برابر یک پیشامد منفی یا فرصت از دست رفته به کار میرود و نشاندهنده حسرت فرد است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه «مایه» (با کسره اضافه) و «تأسف» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند اسفبار، غمانگیز یا خود عبارت مایه تاسف به عنوان پاسخ قرار میگیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن جمله از واژگانی چون regrettable برای موارد رسمیتر و pity در محاورات استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ریشه «أسف» کلماتی مانند مؤسف یا ترکیبات تعبیری برای رساندن این معنا استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون جای دریغ، موجب پشیمانی، اندوهآور و غمانگیز است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، این مفهوم نشاندهنده اندوه پس از وقوع یک اتفاق غیرقابل جبران است و در تصویرسازیها با سر افکنده یا دستانی رو به صورت نمایش داده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مایه تاسف
عبارت «مایه تأسف» یک ترکیب واژگانی کارآمد در زبان فارسی است که از ادغام واژه پهلوی و اصیل «مایه» (به معنی اساس، منشأ و سرمایه) با واژه عربی «تأسف» (از ریشه أسف به معنی اندوه شدید) شکل گرفته است. این اصطلاح دقیقاً به معنای «سبب و سرچشمه غم و حسرت» به کار میرود و زمانی استفاده میشود که یک رویداد ناخوشایند یا نقصی اخلاقی و اجتماعی رخ داده باشد.
گرچه خود این ترکیب به طور کامل در متن قرآن نیامده، اما ریشه عربی آن در سورههای مبارکهای چون یوسف (آیه ۸۴: یا اسفی علی یوسف) و کهف به خوبی بازتابدهنده اوج غم و دریغ است. در ادبیات عامه و رسمی نیز این عبارت نمادی از فرصتهای سوخته و رفتارهای دور از انتظار است که با واژگانی همچون افسوس، ندامت و حسرت همپوشانی معنایی بسیار نزدیکی دارد.