یعنی چه
ترک گفتن (که شکل صحیح املایی آن ترک گفتن است) یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که به مجاز و کنایه به معنای منصرف شدن، چشمپوشی کردن، واگذاشتن یا خداحافظی و بریدن از یک شخص، مکان یا عادت به کار میرود.
تلفظ
این واژه از دو جزء تشکیل شده است: «تَرْک» با سکون راء و کاف، و «گُفْتَن» با ضمه گاف و سکون فاء و تاء.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون رها کردن یا دست کشیدن، واژه ۷ حرفی «ترک گفتن» یا گزینههای مشابه مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن و نوع کاربرد (عادت، مکان یا شخص) میتوان از افعال فوق استفاده کرد.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی فعل Terk etmek به عنوان وامواژه عینا کاربرد دارد و Bırakmak نیز به معنای دست کشیدن و رها کردن است.
به فارسی
برابرهای اصیل و مصادر هممعنی فارسی برای این تعبیر عبارتند از: دل برکندن، دست شستن، یله کردن، واگذاشتن و چشمپوشی کردن.
نماد چیست
این عبارت یک مفهوم فعلی و انتزاعی است و نماد مادی خاصی ندارد، اما در ادبیات و عرفان نمادی از دل کندن از تعلقات دنیوی، بریدن از مادیات و آغاز سلوک معنوی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل ترک گقتن
مصدر مرکب «ترک گفتن» از ترکیب واژه عربی «ترک» (به معنی واگذاشتن) و فعل فارسی «گفتن» پدید آمده است. این اصطلاح در ادبیات کلاسیک و رسمی کاربرد فراوانی دارد و امروزه در زبان محاوره بیشتر به صورت «ترک کردن» بیان میشود. مفهوم اصلی آن بر بریدن، رها کردن و چشمپوشی اختیاری یا اجباری از یک وضعیت دلالت میکند.
از نظر معنایی، این واژه بار معنایی عمیقی در متون عرفانی دارد؛ جایی که تارک دنیا شدن یا ترک علایق گفتن، به عنوان گامی اساسی برای رسیدن به کمال معرفی میشود. ریشه عربی این لغت یعنی فعل «ترک» در قرآن کریم نیز بارها به معنای رها کردن و واگذاشتن قوم یا مال دنیا به کار رفته است.