یعنی چه
واژهٔ مِعطار در لغت به معنی کسی است که بسیار از بوی خوش و عطر استفاده میکند و به پاکیزگی و معطر بودن در جامعه شناخته میشود. این کلمه هم برای مردان و هم برای زنان (گاهی به صورت معطاره) به کار میرود.
تلفظ
این کلمه بر وزن «مِفْعال» تلفظ میشود؛ حرف ميم دارای کسره (مِ) و حرف عين دارای سکون (عْ) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «بسیار عطر زننده» یا «همیشه خوشبو»، کلمهٔ ۵ حرفی «معطار» است.
به انگلیسی
برای توصیف فردی که عطر فراوان میزند یا ویژگی بسیار خوشبو بودن، از این عبارات انگلیسی استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشهٔ اصیل عربی دارد و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورت برای اشاره به شخص بسیار خوشبو به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی معادلهای روان و متداولی مانند «خوشبو»، «معطر» و «عطرآگین» برای این مفهوم استفاده میشود؛ هرچند معطار به طور خاص روی «فراوانی استفاده از عطر» تأکید دارد.
در قرآن
واژهٔ معطار یا ریشهٔ مستقیم آن (عطر) در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال، مفاهیم همسو با آن مانند «طَیِّب» (پاک و پاکیزه) و «رِیحٌ طَیِّبَة» (بوی خوش و ملایم) در آیات الهی آمدهاند. همچنین در احادیث نبوی از عبارت «رجل مِعطار» تمجید شده است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و سنتی، معطار بودن و همیشه بوی خوش دادن نمادی از احترام به دیگران، انضباط فردی، آراستگی ظاهر و شخصیت باوقار اجتماعی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل معطار
واژهٔ «مِعطار» یک صفت مشبهه یا صیغهٔ مبالغه بر وزن «مِفْعال» از ریشهٔ عربی «ع-ط-ر» است که وارد زبان فارسی شده است. این کلمه به معنای کسی است که به وفور از عطر استفاده میکند و همواره بوی خوشی از او استشمام میشود. نباید این واژه را با «عَطّار» (فروشندهٔ گیاهان دارویی) یا «مُعَطَّر» (چیزی که به آن عطر زدهاند) اشتباه گرفت، چرا که معطار مستقیماً به ویژگی رفتاری شخص در عطر زدن اشاره دارد.
اگرچه این کلمه در متن قرآن کریم به طور مستقیم به کار نرفته، اما مفهوم خوشبویی و آراستگی همواره در روایات و سنتهای دینی و فرهنگی جامعهٔ ایرانی و اسلامی جایگاه والایی داشته است. در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین، این کلمه به عنوان نمادی از حسن معاشرت، پاکیزگی و احترام به حقوق اجتماعی دیگران معرفی شده است.