یعنی چه
مغرب اقصی به معنای «غربِ بسیار دور» یا «باختر دور» است. این اصطلاح از نظر جغرافیایی به انتهاییترین مناطق غربی در جهان اسلام و شمال آفریقا اشاره دارد که مرز نهایی خشکی پیش از اقیانوس اطلس (بحر ظلمات) به شمار میرفته است.
تلفظ
این ترکیب وصفی در زبان فارسی به صورت «مَغْرِبِ اَقْصا» تلفظ میشود. واژه اول دارای سکون روی حرف غین و راء است و واژه دوم با همزه مفتوح و الف مقصوره در پایان خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ عبارت «مغرب اقصی» دقیقاً یک عبارت ۸ حرفی است. اگر به عنوان یک کشور آفریقایی مد نظر باشد، پاسخ چهار حرفی آن «مراکش» خواهد بود.
به انگلیسی
برای اشاره به موقعیت جغرافیایی از اصطلاحات Far West یا Extreme West استفاده میشود، اما در اشاره به نام سیاسی و امروزی این منطقه، واژه Morocco (مراکش) به کار میرود.
به عربی
این اصطلاح کاملاً ریشه عربی دارد و در متون تاریخی و جغرافیایی اسلامی به همین صورت «المغرب الأقصى» برای تمایز این منطقه از مغرب اوسط (الجزایر) و مغرب ادنی (تونس) استفاده شده است.
به فارسی
برگردان و معادل خالص فارسی این عبارت «باختر دور» یا «دورترین کرانه غربی» است که مفهوم انتهای جغرافیایی سمت غرب را میرساند.
در قرآن
عبارت ترکیبی «مغرب اقصی» به این شکل در متن قرآن مجید نیامده است. با این حال، کلمه «مغرب» بارها به صورتهای مفرد، مثنی (مغربین) و جمع (مغارب) در آیاتی مانند «رب المشرق والمغرب» ذکر شده است. همچنین کلمه «اقصی» در ترکیبهایی چون «المسجد الاقصی» به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات کهن، مغرب اقصی نماد پایان خشکیهای جهان و مرز اقیانوس ناشناخته بود. در ادبیات عرفانی نیز در مقابل مشرق (که نماد عالم انوار و روح است)، مغرب و مغرب اقصی به عنوان نماد جهان مادی، جسم و نهایت هبوط یا دوری از انوار الهی به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مغرب اقصی
عبارت «مغرب اقصی» یک ترکیب وصفی با ریشه عربی است که از نظر لغوی به معنای «دورترین غرب» یا «باختر دور» مفهومسازی میشود. در جغرافیا و تاریخ جهان اسلام، این اصطلاح اشاره مستقیمی به غربیترین بخش از سرزمینهای شمال آفریقا دارد که امروزه با نام کشور «مراکش» شناخته میشود. در گذشته این منطقه مرز نهایی دنیای شناختهشده پیش از پهنه بزرگ اقیانوس اطلس بود.
اگرچه این ترکیب دو کلمهای به صورت مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده، اما ریشهها و تکواژههای آن (مغرب و اقصی) در آیات مختلف برای توصیف جهتهای جغرافیایی و مکانها به وفور استفاده شدهاند. در فرهنگ عرفانی و ادبیات نمادین، مغرب اقصی فراتر از یک مکان جغرافیایی، نشاندهنده عالم ماده و دورترین مرتبه از مبدأ نور و معرفت قلمداد میشود.