یعنی چه
واژه مغلولة صفت مفعولی مؤنث است و در لغت به معنای اسیر، دربند و کسی است که دست و پای او را با زنجیر بسته باشند. این کلمه در زبان و ادبیات اسلامی، علاوه بر معنای ظاهری اسارت، کاربرد استعاری بسیار مهمی در اشاره به خساست، بخل و امساک از بخشش و انفاق دارد.
تلفظ
این واژه از نظر آوایی دارای فتحة روی میم، سکون روی غین، ضمه روی لام اول و فتحه روی لام دوم است و در زبان فارسی معمولاً تاء تأنیث آن به صورت هاء ساکن یا صامت تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر به دنبال کلمهای ۶ حرفی با معنای بسته شده با زنجیر، دربند یا دستبسته از بخل باشید، پاسخ دقیق آن «مغلولة» است.
به انگلیسی
برای انتقال مفاهیم ظاهری این واژه در زبان انگلیسی از واژگانی که به اسارت و بستن با زنجیر اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
خود واژه اصل عربی دارد. شکل مذکر آن «مغلول» و از مترادفهای هممعنای آن در این زبان میتوان به «مُقیدة» اشاره کرد.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این کلمه در متنهای لغوی شامل واژههایی چون دستبسته، دربند، مقید و در حالت کنایی، تنگنظر و ممسک است.
در قرآن
این واژه دو بار در قرآن کریم به کار رفته است؛ یکبار در سوره مائده آیه ۶۴ در نقل قول از یهود که به کنایه گفتند دست خدا بسته است («يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ»)، و بار دیگر در سوره اسراء آیه ۲۹ که خداوند انسان را از بخل ورزیدن نهی میکند («وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ»).
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، مغلولة به عنوان نماد نمادین خساست، امساک از دستگیری از نیازمندان و همچنین تجسم عذاب و خواری دوزخیان به واسطه زنجیرهای مادی و معنوی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مغلولة
واژه عربی «مغلولة» صفت مفعولی مؤنث از ریشه «غ-ل-ل» است که در معنای نخستین و لغوی خود به هر چیز یا هر کسی اشاره دارد که با غل و زنجیر بسته شده و توان حرکت از او سلب شده باشد. این کلمه در ساختار خطی جدولهای کلمات متقاطع دقیقاً یک پاسخ شش حرفی را تشکیل میدهد.
شهرت اصطلاحی و کاربرد وسیع این واژه بیش از هر چیز وامدار قرآن کریم است. در متن آیات قرآنی، مغلولة فراتر از معنای فیزیکی اسارت، در یک تصویرسازی کنایی استعاری به کار رفته است تا حالت بخل، تنگنظری مالی و امساک شدید از انفاق و بخشش را به زیبایی به تصویر بکشد؛ گویی فرد بخیل، دستانش به گردنش زنجیر شده و توانایی گشودن آنها را برای خیر رساندن به دیگران ندارد.
در مجموع، این کلمه در زبان فارسی و متون دینی همواره یادآور اسارت در مادیات، محرومیت از گشایش رحمت و نمادی از خسیس بودن و گره خوردن دستها در هنگام احسان است که دقیقاً در مقابل مفهوم «مبسوطة» به معنای گشادهدست و بخشنده قرار میگیرد.