یعنی چه
توحید گوی به کسی یا موجودی گفته میشود که به وحدانیت و یگانگی خداوند ایمان دارد، آن را بر زبان جاری میکند یا با تسبیح و رفتار خود به یکتایی آفریدگار گواهی میدهد.
تلفظ
این واژه از دو بخش «توحید» (با فتح تاء و سکون واو) و «گوی» (بن مضارع از گفتن) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این بخش با توجه به تعداد حروف میتواند «توحید گوی»، «موحد» یا «یکتاپرست» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از واژگانی استفاده میشود که به باور یا اقرار به خدای واحد اشاره دارند.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این صفت مرکب فاعلی در زبان فارسی شامل موحد، یکتاپرست، خداپرست، حقپرست و ستایشگر است.
در قرآن
خودِ ترکیب فارسی «توحید گوی» یا حتی مصدر «توحید» در متن قرآن نیامده است؛ اما مفهوم آن در قالب عباراتی نظیر «إلهٌ واحد»، «لا إله إلّا الله» و تسبیح موجودات (مانند آیه ۴۴ سوره اسراء) به وفور یافت میشود.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و کلاسیک فارسی، موجودات طبیعت به ویژه «بلبل» و «مرغان سحرگاهی» به عنوان نمادهای توحیدگویی و تسبیحخوانی آفریدگار شناخته میشوند که با آواز خود به یگانگی خدا شهادت میدهند.
جمعبندی و توضیح کامل توحید گوی
واژه «توحید گوی» یک صفت مرکب فاعلی در زبان فارسی است که از ترکیب مصدر عربی توحید (یگانه دانستن) و بن مضارع فارسی «گوی» (از مصدر گفتن) ساخته شده است. این اصطلاح در ادبیات دینی و متون کلاسیک به کسی یا موجودی اطلاق میشود که به وحدانیت خداوند اقرار کرده و ستایشگر اوست.
در اشعار شاعران بزرگی همچون سعدی شیرازی، این مفهوم توسعه یافته و فراتر از انسان، به تمام اجزای طبیعت نسبت داده شده است؛ آنجا که میفرماید تمام موجودات و بلبلان بر شاخسار در حال توحیدگویی و تسبیح حق تعالی هستند.