یعنی چه
عبارت «اندوهگین و مغموم» یک ترکیب توصیفی مترادف است و به کسی اشاره دارد که حالت حزن، غصه و ناراحتی بر دل و چهرهاش چیره شده و دچار افسردگی یا دلتنگی شدید درونی است.
تلفظ
واژهٔ اندوهگین به صورت [an-doh-gin] و واژهٔ مغموم به صورت [magh-moom] تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای این عبارت معمولاً پاسخهایی چون محزون، غمگین یا حزین مد نظر است. خود عبارت نیز دارای ۱۴ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگان متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که بسته به شدت آن تغییر میکنند.
به عربی
کلمه مغموم خود ریشه عربی دارد و از ثلاثی مجرد «غمّ» به معنی پوشانده شدن دل با اندوه گرفته شده است.
به فارسی
برابرهای فارسی و واژگان هممعنا شامل اندوهناک، غمزده، دژم، پژمان، ملول، ناشاد و غصهدار هستند که حالتهای مختلف ناخوشی احوال درون را نشان میدهند.
در قرآن
ترکیب عینی این دو کلمه کنار هم در قرآن نیامده، اما واژه «غَمّ» به معنی اندوه (مانند آیه ۱۵۳ آلعمران) و مشتقات ریشه حزن به صورت «لَا تَحْزَنْ» (غمگین مباش، مانند آیه ۴۰ توبه) بارها تکرار شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اندوهگین و مغموم
عبارت «اندوهگین و مغموم» یک ترکیب تأکیدی در زبان فارسی است که از دو واژه با ریشههای متفاوت تشکیل شده است؛ «اندوهگین» واژهای اصیل و کهن از فارسی میانه است، در حالی که «مغموم» ریشه در زبان عربی دارد و به معنای پوشیده شدن دل با ابر غم است. ترکیب این دو با هم، نهایتِ حزن، شکستگی دل، فراق و اندوه شدید درونی یک شخص را به تصویر میکشد.
در ادبیات و فرهنگ ایرانی، این حالت روحی همواره نمادی از هجران، مصیبت یا حتی تأملات عمیق عرفانی بوده است. در نجوم قدیم نیز به هلال ماهی که زیر ابر پنهان میشد، «هلال مغموم» میگفتند که نشان از پیوند این مفهوم با پدیدههای طبیعت در ذهن پیشینیان دارد.