یعنی چه
غفور از ریشه غفر به معنی پوشاندن و مبالغه در آمرزش گناهان است و رحیم از ریشه رحم به معنی مهربانی استوار، دائمی و ویژه است. ترکیب این دو صفت در کنار هم به معنای پروردگاری است که خطاها را میپوشاند و رحمت مستمر خود را شامل حال بندگان میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب در عبارات قرآنی به صورت تنویندار و با صدای غَفُورُن رَحِیم خوانده میشود که در حالت وقف، غفور رحیم تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «غفور رحیم» به عنوان پاسخ برای راهنمای صفات پروردگار، بسیار آمرزنده، یا نامهای دوگانه الهی در قرآن با تعداد ۸ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، معمولاً واژه غفور را به All-Forgiving (همواره آمرزنده) و رحیم را به Most Merciful (مهربانترین) برگردان میکنند.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و در این زبان با حروف تعریف به صورت «الغفورُ الرحیم» به عنوان اسامی حسنی و اوصاف پروردگار شناخته میشود.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان این صفات الهی از عباراتی که معنای بسیار بخشاینده و محافظتکننده با مهر را میرسانند استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین معادلهای این ترکیب واژگانی شامل «آمرزگارِ مهربان»، «بخشایندهٔ توبهپذیر»، «عفوکننده و رئوف» هستند که پیوند عفو و مهر الهی را نشان میدهند.
در قرآن
این ترکیب قرآنی بیش از ۵۰ بار به صورت پیاپی در متن قرآن آمده است. یکی از زیباترین نمونههای آن آیه ۵۳ سوره زمر است که در آن خداوند به بندگانی که اسراف بر نفس کردهاند فرموده از رحمت خدا ناامید نشوند، چرا که او غفور و رحیم است.
جمعبندی و توضیح کامل غفور رحیم
ترکیب صفتهای «غفور» و «رحیم» یکی از آشناترین و پرکاربردترین نامهای دوگانه پروردگار در فرهنگ اسلامی و قرآنی است. غفور مبالغهای از ریشه پوشاندن گناهان است که نشان میدهد پروردگار خطاها را به طور کامل محو میکند و رحیم بر مهربانی و رحمت پایدار و جاری خداوند دلالت دارد.
تکرار چشمگیر این دو اسم در کنار یکدیگر در پایان آیات قرآنی، پیامی صریح از امید، توبهپذیری و رحمت بیپایان الهی را به همراه دارد؛ به طوری که در دیدگاه عرفانی و دینی، هیچ گناهی بزرگتر از بخششِ حاصل از تجلی غفور رحیم به شمار نمیرود.