یعنی چه
الخبول در لغت به معنی تباهی، فساد و اختلال شدید در عقل (مانند جنون) یا آسیب و قطع شدن و فلج شدن اعضای بدن (مانند دست و پا) است. این کلمه در واقع به هر نوع نقص و اضطرابی اشاره دارد که سلامت ذهن یا جسم جاندار را مختل کند.
تلفظ
این واژه به صورت «اَلْخُبُول» تلفظ میشود که در زبان عربی به عنوان اسم یا صیغه جمع کاربرد دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به عنوان یک واژه ۶ حرفی مطرح میشود و به معانی تباهی، جنون یا نواقص اعضا اشاره دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و سیاق کلام، معادلهای انگلیسی آن به حوزههای آسیبشناسی ذهنی یا نقصهای جسمانی مربوط میشوند.
به عربی
خود واژه «الخبول» ریشه فصیح عربی دارد و به عنوان جمعِ «خَبْل» شناخته میشود که بازتابدهنده مفاهیم اختلال و فساد است.
به فارسی
در برگردان دقیق فارسی میتوان آن را به واژههایی چون تباهی، فساد عقل، روانپریشی، یا فلج و از کار افتادگی اندامها ترجمه کرد.
در قرآن
عین واژه «الخبول» در قرآن ذکر نشده است؛ اما همخانواده نزدیک آن یعنی «خَبال» به معنی فساد، تباهی و آشفتگی در دو آیه (آلعمران آیه ۱۱۸ و توبه آیه ۴۷) به کار رفته است که به تلاش دشمنان یا منافقان برای ایجاد اختلال و سستی در میان مسلمانان اشاره دارد.
نماد چیست
این واژه مفهوم اسطورهای یا نمادین خاصی ندارد، اما در ادبیات و لغت به عنوان نمادی برای آشفتگی، خروج از حالت سلامت طبیعی (چه در ذهن و چه در اندام) و فسادِ منجر به سستی استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الخبول
واژه «الخبول» ریشه در زبان عربی (خ-ب-ل) دارد و به عنوان صیغه جمع برای کلمه «خَبْل» به کار میرود. معنای بنیادی این ریشه بر هر نوع فساد، اضطراب و اختلالی استوار است که به یک موجود زنده وارد شده و عقل یا اندامهای او را دگرگون و ضعیف سازد. از همین رو، این کلمه هم در حوزه روانپریشی و جنون و هم در حوزه آسیبهای فیزیکی مانند فلج شدن یا قطع عضو کاربرد لغوی دارد.
اگرچه خود این لفظ به صورت مستقیم در قرآن کریم یافت نمیشود، اما واژه همخانواده آن یعنی «خَبال» در آیات الهی برای توصیف فسادانگیزی، فتنه و ایجاد آشفتگی ذهنی و اجتماعی توسط منافقان استفاده شده است. در زبان فارسی، این کلمه بیشتر در متون کهن لغوی و اصطلاحات جدول کاربرد دارد و مدخلی مستقل در زبان گفتاری امروز به شمار نمیرود.