معنی
واژه نسی در زبان عربی و متون فارسی به دو ریشه متفاوت برمیگردد؛ یکی به معنی فراموش کردن، از یاد بردن و چیز کمارزش و رهاشده است و دیگری به معنی صفت مشبهه برای کسی که بسیار فراموشکار است. همچنین در بافتار تاریخ جاهلیت به معنی تأخیر انداختن و جابهجا کردن ماههای حرام (نسیء) به کار رفته است.
یعنی چه
این کلمه بسته به تلفظ و ریشه، یعنی قرار گرفتن در وضعیت غفلت و بیاعتنایی نسبت به یک چیز، بهطوری که کاملاً از یادها برود؛ یا در مفهوم تقویمی به معنای جابهجایی و به تعویق انداختن زمان مشخصی است.
مترادف
این واژهها در دو معنای اصلی نسی (فراموشی و به تعویق انداختن) به عنوان کلمات هممعنی شناخته میشوند.
متضاد
کلماتی که مفهوم به یاد داشتن، حفظ کردن و جلو انداختن زمان را رسانده و ضد معنای نسی هستند.
هم خانواده
واژگانی که از ریشه سه حرفی (نـسـی) مشتق شده و با مفهوم فراموشی ارتباط دارند.
ریشه
ریشه اصلی واژه در زبان عربی برای معنای فراموشی «ن س ی» (نسیَ) و برای معنای تأخیر و عقب انداختن «ن س أ» (نسأ) است که هر دو در قرآن کریم نیز به کار رفتهاند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، برای راهنمای «فراموشی» یا «تأخیر ماههای حرام»، واژه ۳ حرفی «نسی» یک پاسخ دقیق و استاندارد است.
به انگلیسی
بسته به اینکه نسی در معنای فراموشی به کار رود یا تأخیر زمان، معادلهای انگلیسی متفاوتی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل نسی
واژه «نسی» از جمله کلمات چندمعنایی و اصیل عربی است که وارد زبان و متون فارسی شده است. این کلمه در وهله اول به مفهوم فراموشی، غفلت و از یاد رفتن اشاره دارد و صفت مشبهه آن به معنای فرد بسیار فراموشکار به کار میرود. کاربرد برجسته این واژه در قرآن کریم در داستان حضرت مریم و همچنین در توصیف صفات الهی، جایگاه لغوی آن را تثبیت کرده است.
از سوی دیگر، این واژه با ریشهای متمایز به شکل «نسیء» بازتابدهنده یک رسم اجتماعی و تقویمی در دوران جاهلیت است که در آن مشرکان برای جابهجایی ماههای حرام و به تعویق انداختن حرمت جنگ دست به تغییر زمان میزدند. شناخت دقیق حرکات و بافتار متن برای درک تفاوت میان معنای فراموشی و تأخیر در این واژه اهمیت بالایی دارد.