یعنی چه
واژهٔ «غوال» در زبان عربی به عنوان جمعِ «غالیه» (عطر مرکب از مشک و عنبر) به کار میرود. همچنین از ریشه «غول» به معنی هر عامل پنهانی است که باعث تباهی عقل، سردرد یا هلاکت ناگهانی میشود. در زبان عامیانه گاهی با واژه «قوال» (آوازخوان) اشتباه گرفته میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح حرف غین (غَوال) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه ۴ حرفی «غوال» معمولاً به عنوان جمع غالیه یا ریشه آسیب و هیولا مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به بافتار معنایی، معادلهای انگلیسی آن متفاوت است.
به ترکی
در ترکی بیشتر به جنبه نمادین موجود خیالی یا زیان مخفی اشاره دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی مستقیم آن شامل عطرهای گرانبها، فتنه، ترور (اغتیال از همین ریشه) و موجود افسانهای بیابان است.
در قرآن
شکل مفرد این ریشه یعنی «غَوْل» یکبار در قرآن در آیه «لَا فِيهَا غَوْلٌ» در وصف شراب بهشتی آمده که به معنای عدم وجود مایه فساد عقل، سردرد و مستی در آن است.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و اساطیر، این ریشه نماد نیروهای گمراهکننده، خطرات بیابانی و هر چیزی است که انسان را مخفیانه به هلاکت میرساند.
جمعبندی و توضیح کامل غوال
واژهٔ «غوال» در زبان فارسی یک کلمهٔ مستقل و پرکاربرد به شمار نمیرود، بلکه ریشهای عربی دارد که دو وجه معنایی عمده را شامل میشود؛ از یک سو در کتب لغت به عنوان شکل جمع واژهٔ «غالیه» (به معنی عطرهای گرانبها آمیخته از مشک و عنبر) ثبت شده است و از سوی دیگر با ریشهٔ «غ و ل» ارتباط دارد که به معنای هلاکت ناگهانی، فتنه و آسیب پنهان است.
شکل مفرد این ریشه یعنی «غَوْل» در قرآن کریم نیز به کار رفته که به نفی سردرد و فساد عقل اشاره دارد. همچنین در ادبیات عامیانه و اساطیر، این مفهوم با واژهٔ «غول» گره خورده و نمادی از گمراهی و ترس از ناشناختههای بیابان است. باید توجه داشت که این کلمه نباید با واژهٔ همآوای «قوال» (خواننده مذهبی) اشتباه گرفته شود.