یعنی چه
مناره در لغت به معنای جای نور و روشنایی است و در اصطلاح به بناهای بلند و ستونمانندی گفته میشود که در کنار مساجد برای گفتن اذان یا در مسیرها به عنوان راهنمای مسافران ساخته میشده است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت مَنارِه (manāre) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه «مناره» یک پاسخ ۵ حرفی است. بسته به تعداد حروف طراح جدول، کلماتی نظیر گلدسته، مئذنه، میل و فار نیز به عنوان هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
واژه Minaret در زبان انگلیسی یک وامواژه مستقیم از همین کلمه است و برای اشاره به برجهای مساجد استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و در این زبان علاوه بر مَنارة، از واژه مئذنة نیز برای محل اذان گفتن استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این واژه با ساختار و تلفظی بسیار نزدیک به فارسی به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی و واژگان جایگزین این کلمه در فرهنگ زبانی شامل گلدسته، میل، چراغپایه و صومعه است.
نماد چیست
مناره در فرهنگ و معماری اسلامی نماد آگاهی، جلوه توحید، ارتباط میان زمین و آسمان و نشانه عروج معنوی است. در گذشته نیز به عنوان فانوس راهنما و نماد جهتیابی شهرها عمل میکرد.
جمعبندی و توضیح کامل مناره
واژه «مناره» از ریشه عربی «نور» به معنای جای نور و چراغدان وارد زبان فارسی شده است. این بنا در ابتدای پیدایش خود ساختاری برای افروختن آتش و راهنمایی مسافران در تاریکی شب بود، اما با گسترش فرهنگ و معماری اسلامی، به برجی بلند در کنار مساجد تبدیل شد که برای استقرار مؤذن و اعلام بانگ اذان به کار میرفت.
در فرهنگ عامه و ادبیات فارسی، مناره به عنوان مظهر ارتفاع و آشکار بودن شناخته میشود، به طوری که در ضربالمثلها تقابل آن با «چاه» نشاندهنده تفاوت مطلق میان بلندی و پستی است. امروز این سازه فراتر از کاربرد مذهبی، یک عنصر هویتی و هنری در معماری سنتی به شمار میرود.
منارهها با تزیینات کاشیکاری و مقرنسکاریهای ظریف خود، نمادی از پیوند هنر زمین و معنای آسمانی هستند و در سراسر جهان اسلام با نامهایی چون گلدسته و مئذنه شناخته میشوند که همواره پیامآور حضور معنویت در بافت شهرها بودهاند.