یعنی چه
ترکیب «خوار و ضعیف» به فرد یا حالتی اطلاق میشود که همزمان دچار افت منزلت اجتماعی (خواری و ذلت) و کاهش توانایی ساختاری یا جسمی (ضعف و ناتوانی) شده باشد. این عبارت برای توصیف موجودات بیدفاع، فقیر و فرودست به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «خوار» (با واو معدوله که خوانده نمیشود: خْار) عطف به «ضعیف» است که در مجموع صفت ترکیبی عطفدار را میسازد.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع، عبارت «خوار و ضعیف» دقیقاً ۹ حرف دارد. از گزینههای تککلمهای معادل آن میتوان به ذلیل، زبون و حقیر اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم ترکیبی از صفتهای مرکب یا کلماتی که نشاندهنده فرودستی توام با ناتوانی هستند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه «مَهین» به خوبی هر دو جنبهی خواری و ناتوانی را پوشش میدهد. همچنین ترکیب مستقیم «ذلیل و ضعیف» نیز کاربرد دارد.
به فارسی
واژگان جایگزین و سره در ادبیات فارسی شامل زبون، ناتوان، بیارزش، سست و نحیف است. واژه «خوار» خود ریشه کهن پهلوی (xvār) به معنی پست دارد، در حالی که «ضعیف» ریشهای عربی دارد.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و نمادشناسی ادبی، این ترکیب نماد تام شکستپذیری و سلطهپذیری است. موجوداتی مانند «مورچه» یا «خاک» در ادبیات کلاسیک گاه به عنوان مظاهر عینی موجودات خوار و ضعیف یاد شدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل خوار و ضعیف
عبارت «خوار و ضعیف» یک ترکیب وصفی عطفدار است که از دو بخش با ریشههای متفاوت ساخته شده است؛ «خوار» ریشهای کهن و فارسی (پهلوی) دارد که به معنای پستی، بیارزشی و ذلت است و «ضعیف» واژهای با ریشه عربی است که بر سستی، ناتوانی و عدم قدرت دلالت میکند. ترکیب این دو با هم، حالتی شدید از فرودستی را به تصویر میکشد که در آن فرد یا موجود، علاوه بر نداشتن نیروی جسمی یا ساختاری، ارج و منزلت اجتماعی خود را نیز از دست داده است.
در متون کهن و مذهبی مانند قرآن کریم، اگرچه خود این ترکیب به صورت مستقیم و پیاپی نیامده است، اما مفهوم دقیق آن در قالب واژگانی چون «مَهین» (مانند توصیف فرعون از حضرت موسی در آیه ۵۲ سوره زخرف) تبلور یافته است. این واژه در ادبیات فارسی برای ایجاد حس ترحم، توصیف بیپناهی فقرا، یا بیان موضع ضعف در برابر قدرتمندان به کار میرود و در جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان صفت عاجز و زبون شناخته میشود.