یعنی چه
عبارت «مظهر لاغری» از ترکیب دو واژهٔ مظهر (به معنی محل ظهور و تجلیگاه) و لاغری ساخته شده و به معنای مجسمکنندهٔ نهایت کمجثگی، نحافت و باریکی بدن است.
تلفظ
واژهٔ مظهر با فتح م میم، سکون ظاء و فتح هاء خوانده میشود و در حالت اضافه به لاغری متصل میگردد.
در جدول
در مسابقات جدول کلمات، این عبارت به عنوان یک کنایه ادبی به کار میرود و پاسخ آن معمولاً واژگانی چون «نی» یا «موی» است که باریکی شدید را تداعی میکنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم ترکیبی از واژههای مظهر (Embodiment/Epitome) به همراه لاغری و نحیفی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و ترکیبات هممعنی فارسی آن شامل مواردی چون نماد لاغری، جلوهٔ لاغری، نمود لاغری و نمونهٔ بارز نحافت است.
در قرآن
ترکیب «مظهر لاغری» در قرآن کریم نیامده است. با این حال، در داستان حضرت یوسف برای توصیف گاوهای لاغر از واژهٔ «عِجَاف» (جمع عجفاء به معنی نحیف) در عبارت «سَبْعٌ عِجَافٌ» استفاده شده است.
نماد چیست
در فرهنگ و شعر پارسی، از عناصر باریکی مثل «نی» یا «مو» به عنوان مظهر و نماد عینی لاغری، ضعف جسمانی ناشی از عشق، یا ظرافت شدید استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مظهر لاغری
عبارت «مظهر لاغری» ترکیبی از واژه عربی مظهر (ریشه ظهر) و واژه فارسی لاغری است که به مفهوم تجسد و تجلی کامل کموزنی و نحافت اشاره دارد. این اصطلاح بیشتر در ادبیات کنایی، توصیفات استعاری و به ویژه در طراحهای جدول کلمات متداول است.
در فرهنگ عامه و ادبی برای اشاره به مظهر لاغری، موجودات یا اشیائی مانند «نی» یا «مو» مثال زده میشوند که ظرافت و باریکی مفرط را به ذهن متبادر میکنند. اگرچه این ترکیب به صورت مستقیم در متون دینی یا قرآن کریم ثبت نشده، اما مفاهیم مشابه آن با واژگانی نظیر عجاف (در وصف لاغری شدید) در زبان عربی و متون کهن به چشم میخورد.