یعنی چه
ذبحوا فعل ماضی، صیغه جمع مذکر غایب (سوم شخص جمع) از ریشه عربی «ذ ب ح» است که به معنای بریدن طولی گلو، ذبح کردن و سر بریدن گروهی از جانداران یا انسانها به کار میرود.
تلفظ
این کلمه به صورت ذَبَحُوا (ḏabaḥū) تلفظ میشود که در آن حروف ذال و باء دارای حرکت فتحه هستند و واو آخر آن صدای کشیده او میدهد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه ۵ حرفی به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «سر بریدند (عربی)» یا «قربانی کردند» استفاده میشود.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی از افعال گذشته مربوط به کشتن حیوانات یا قربانی کردن به صورت جمع استفاده میشود.
به عربی
واژه ذبحوا یک فعل اصیل عربی از ریشه (ذ ب ح) است و در زبان عربی به معنای انجام عمل ذبح توسط گروهی از مردان یا صیغه جمع غایب به کار میرود.
به فارسی
در ترجمه روان به زبان فارسی، این فعل به صورت سوم شخص جمع گذشته (ماضی ساده) یعنی «سر بریدند»، «بسمل کردند» یا «قربانی کردند» برگردانده میشود.
در قرآن
گرچه خود صیغه ماضی «ذَبَحُوا» به طور مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما همریشههای آن مانند «تَذْبَحُوا» (بقره/۶۷) در داستان ذبح گاو و «يُذَبِّحُونَ» (بقره/۴۹) درباره سر بریدن فرزندان بنیاسرائیل توسط فرعون بارها به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات دینی، ریشه این واژه نماد وفاداری، گذشت از دلبستگیهای دنیوی و تسلیم محض در برابر فرمان الهی (یادآور داستان ذبح اسماعیل) است. در متون غیردینی و حماسی نیز میتواند نمادی از خشونت شدید، ظلم یا کشتار جمعی باشد.
جمعبندی و توضیح کامل ذبحوا
واژه «ذبحوا» یک فعل ماضی جمع مذکر غایب از ریشه عربی «ذ ب ح» است که به معنای «آنها سر بریدند» یا «قربانی کردند» به کار میرود. معنای بنیادی این ریشه در لغتشناسی به شکافتن و بریدن طولی گلو اشاره دارد که در شریعت اسلام به روش خاص تذکیه و حلالکردن گوشت حیوانات اطلاق میشود.
این کلمه گرچه به صورت این صیغه خاص در قرآن کریم نیامده، اما مشتقات دیگر آن نظیر «تذبحوا» و «یذبحون» در بستر داستانهای قرآنی مانند حکم ذبح گاو در بنیاسرائیل یا ستم فرعونیان کاربرد دارد. بار معنایی آن در ادبیات عرفانی و دینی نماد پا گذاشتن روی خواهشهای نفسانی و ایثار است، در حالی که در کلمات متقاطع به عنوان یک واژه ۵ حرفی و معادل سر بریدن مطرح میشود.