یعنی چه
این کلمه یک واژه مستقل فارسی نیست، بلکه یک ساختار فعلی عربی کلاسیک است که از ترکیب «فَـ» (حرف عطف به معنی پس/آنگاه) و «فَرَرْتُ» (فعل ماضی متکلم وحده به معنی فرار کردم) تشکیل شده است.
تلفظ
در زبان عربی و قرائت قرآنی به صورت فَفَرَرْتُ خوانده میشود، هرچند در جستجوهای جدولی کاربران آن را به صورت یکپارچه «ففررت» مینویسند.
در جدول
در طراحهای جداول کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان کلید «پس گریختم در قرآن» یا «پس فرار کردم به عربی» کاربرد دارد که دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی عبارات قرآنی، این فعل به صورت زمان گذشته ساده همراه با حرف ربط آورده میشود.
به عربی
خود واژه اساساً عربی است. ریشه اصلی آن «ف ر ر» (فَرَّ به معنی گریخت) است و مترادفهای عربی آن شامل هربتُ و نجوتُ میشود.
به فارسی
در برگردان متون و ترجمههای فارسی، این واژه به صورت فعل ماضی استمراری یا ساده اول شخص مفرد همراه با حرف پسآمد عطف معنا میشود.
در قرآن
این واژه عیناً در آیه «فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا...» ذکر شده که اشاره به فرار حضرت موسی (ع) از مصر به سوی مدین از بیم فرعونیان دارد.
نماد چیست
در مفاهیم و تفسیرهای ادبی-دینی، این کلمه نمادی از گریز هوشمندانه از ستم، حرکت به سوی امنیت، و زمینهسازی برای دریافت حکمت و رسالت الهی تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل ففررت
واژه «ففررت» یک کلمه مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه یک فعل و ساختار دستوری کامل عربی (فَـ + فَرَرْتُ) است که به معنای «پس گریختم» یا «پس فرار کردم» به کار میرود. این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد «ف ر ر» مشتق شده و صیغه متکلم وحده (اول شخص مفرد) در زمان ماضی است.
شهرت اصلی این کلمه به دلیل کاربرد صریح آن در قرآن کریم و آیه ۲۱ سوره مبارکه شعراء است؛ جایی که حضرت موسی (ع) ماجرای خوف و هجرت خود از مصر را روایت میکند. به همین دلیل، این واژه پنجحرفی به عنوان یکی از لغات پرکاربرد در طراحی جداول کلمات متقاطع و مسابقات لغوی مورد توجه کاربران قرار دارد.